Σ'ενα oνειρο να ζεις..

.............................................................................

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Sat, 03 Jan 2009 14:25:00 +0000

H alitheia einai pos ayti ti fora oute me ellinikous xaraktires tha grapso alla kai oute pos tha domiso to logo tha skefto.Xarti kai stulo den kanoun douleia gia olo ayto pou thelo na po..Pou na ftasei to xarti,i idia selida se aytous pou thelo na ftasei.Blog loipon meta apo apeiro kairo.
Mpike to 2009..kai ama kano mia sunopsi tou proigoumenou xronou exo arketa na skefto kai kala kai asxima...
gia ta kala de tha miliso..ma tha miliso gia ekeina pou me to kairo mallon eixa dimiourgisei kai telikws ethaba mesa mou gia na mporeso na ta apofugo.
exasa.
den ksero ti kai poso kai giati kai an ontws exasa.
exasa.
to blepo guro mou,ma de mporo na kano kati.
na paro tilefono? kOlOnO.kai nai etc niotho.ti na sou po apo ena tilefono?oti eheis dikio ma den to skeftomoun etc?i oti etuxan polla kai den ithela na ginoun etc...
esena se eida apo konta ma kai pali i amixania itan entoni kai to stoma toso kleisto,oso kai ta matia..kuriws ta dika mou.ithela na sou miliiso ma dne iksera pos.na sou po oti stenaxorieemai,oti lupamai pou o tetartos xronos sto panepistimio den tha einai opws oi proigoumenoi treis.me eixes anagki kai efuga.deiliasa.se eixa anagki kai den tolmousa na to paradexto.
egoismos/afeleia kai logia apo tous tritous oti den uparxei periptosi gia pareksigisi.eimai edo kai to ksereis..panta edo kai sto eixa pei mia fora arketa methusmeni.otan eniotha oti arxize olo auto.

i malakia ksereis poia einai? oti dimiourgithikan pareksigiseis pou de mporesa na tis luso.de mporousa pragmatika na kano pragmata gia ontws kati sunebaine kai malista arketa sobaro.den itan dikaiologies oute einai.gia mena einai i alitheia pou pleon me ponaei giati eprepe na eixa prospathisei pio polu totte.xano-exasa 2-3 prosopa pragmatika agapimena kai ta xeria mou paramenoun demena.de mporo oute til na paro oute tpt.an de sas do apo konta niotho oti kamia mou leksi de tha labete os alithini.malakia kai ksana malakia.de thelo na nomizeis eidika esu oti ksexasa i oti antikatestisa. kapoia prosopa sti zoi mas den allazoun.kai prosopika den thelo na allazo tpt..akoma ki an pleon de ksanaginei kati opws prin ego tha kratiso ekeines tis stigmes ekeinous tous anthrwpous.
de ksero ti na po.
o xronos efuge ma ta gegonota pou me kratane piso bgainoun oloena stin epifaneia,isws giati antilambanomai pos ta perithoria steneuoun i kai stenepsan?!!
skata de ksero ti na po kai pos na to po.enthousiasmos kai trela gia kati omorfo neo kai epitelous alithino se enan allo tomea katafere kai espase enan allon,arxika xoris emena kai sti sunexeia xaris emena.
kleino.
teleutaio post kai allagi selidas ma sto idio biblio.
oi protagonistes einai kai sti sunexeia kai as fainontan(kai pragmati tous eixa telikws ego kanei kapos etc) komparsoi.den to apaito.den to zitao-den eho ta kotsia eksallou na to kano,oute to thrasos-.apla to anafero(toulaixston sti diki m *oneiropola*zoi..
kai kano ena vima parapano,bima pou toso kairo den eixa kanei.kai ego de ksero gia poio logo..
sto mualo m uparxei entona i leksi sugnwmi ma pragmatika auto tha to po apo konta.se kathenan ksexorista kai gia ksexoristous logous.

μπλογκοπαίχνιδοοοο

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Fri, 06 Jun 2008 21:41:00 +0000

ο αγαπημένος μου χοπ χοπ με κάλεσε σε παιχνιδάκιιιι..και ναιιι...θα σας πω τέσσερα πράγματα για μένα,αλλά μονάχα το ένα θα ισχύει..χμμμ για να δούμε...

1)όταν ήμουν μικρή είχα δείρει τον αδερφό μου με αποτέλεσμα να του μαυρίσω το μάτι

2)τρελαίνομαι να τρωω μπάμιες με κοτόπουλο

3)όταν πήγαινα δημοτικό αγαπημένο μου παιχνίδι στις εκδρομές ήταν να μαζεύω κουκουνάρια και πέτρες και να στήνω παράγκες και να τα πουλάω/ανταλάσσω

4)μια φορά και ενώ δούλευα στο μαγαζί της θείας μου,μου έπεσαν απο τα χέρια,στα σκαλοπάτια γύρω στα 20 κουτιά με παπούτσια

κάποια στιγμή η αληθινή μου ιστορία θα αποκαλυφθείιι...:)

8ενξ ζορζ...:ρρρ

καλώ τον sd54 και την pegasus

πόσο μου λείπεις....

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 05 Jun 2008 21:21:00 +0000

Αν ξεκινήσω να γράφω νιώθω ότι δε θα τελειώσω..απλά σήμερα δεν είμαι στα καλύτερα μου,επέλεξα να μείνω σπίτι,να κλειστώ εδώ με τον εαυτό μου και να τα βρούμε γιατί τελευταία μου κάνει λαδιές...η καλή μου φίλη -α- μου παραπονιόταν ότι ξέχασα το μπλόγκι μου..δεν έχει και άδικο..βασικά δεν το ξέχασα..απλά το άφησα να ξεκουραστεί... πάνε 3 μήνες και κάτι μέρες από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. συνέβησαν τόοσα πολλά,μπορώ να πώ ότι ήρθαν και τα πάνω κάτω...
έχει περάσει καιρός και έχω χαθεί από πολλά..είτε από επιλογή είτε πιο συχνά εξαιτίας των καταστάσεων και του χρόνου πιο πολύ που τρέχει απείρως γρήγορααα...
αρχίζω τα παράπονα ε?σσσ..σταματάω και πάω σε πιο ευχάριστα θέματα..
βασικά δε ξέρω τι να γράψω..εκεί που λέω θα αρχίσω και δε θσα τελειώσω τσουκ κάτι γίνεται και δε μπορώ...
δε ξέρωω...
τί έπαθα?θα περάασει..θα πάω για μπάνιο..θα με δει ο ήλιος,θα γεμίσω αλάτια και άμμο και θα τραγουδάω παρέα με την κιθάρα του τρελού,κοιτώντας τα αστέρια το βράδυ..
όλα είναι έντονα..οι παρέες,οι απουσίες φίλων που είναι μακρυά μου,ο έρωτας και η ζωή μου γενικά..θα πάω να ξαπλώσω και να ονειρευτώ...

θα σιγοτραγουδήσω το τραγούδι που έχω βάλει στον τίτλο...
εσύ ανέλαβε να μπερδέψεις ακόμα μια φορά τα όνειρα μας....

όλα αυτά ξέρεις,γίνονται γιατί είμαι ερωτευμένη...να δούμε τώρα πότε θα ξαναγυρίσω στα παλιά,γεμάτα συνοχή(εεεεΕ?????) posts μου....

το γέλιο είναι όταν ταξιδεύω.....

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Fri, 29 Feb 2008 19:17:00 +0000

νιώθω συνεχώς τη σιωπή σου να μου μιλάει.
την εικόνα σου που μονάχα τη φαντάζομαι,την αισθάνομαι μπροστά στα μάτια μου με τα πιο φωτεινά χρώματα.
πράσινο πράσινο πράσινο
το ποτήρι μου πιο γεμάτο από ποτέ.
το γεμίζεις μέρα με τη μέρα.

πλεον και για οσο νιώθω ότι οι λέξεις δεν έχουν νόημα.
νόημα έχει το βλέμμα και το χαμόγελο.
αν χαμογελάς όλα γύρω αποκτούν ουσία,σημασία,λόγο ύπαρξης.

πίστευα αρκετά πως οι άνθρωποι γεννιούνται για να ζουν,να αγάπανε και να μαθαίνουν
πιστεύω απίστευτα πως οι άνθρωποι γεννιούνται για να δίνουν και να παίρνουν.
για να ζούν,να αγαπάνε,να μαθαίνουν αλλά όχι μόνοι τους.
έκρυβα τον εαυτό μου και υποκρινόμουν όσο μπορούσα.
ελευθέρωσα τον εαυτό μου και αποκαλύπτομαι οσο και όπου θέλω.

σταματώ να κυνηγώ το εγώ και πλέον κυνηγώ το εμείς.
σταματώ να περιορίζομαι και πλέον αφήνομαι.
σταματώ να κλαίω συχνά και πλέον χαμογελώ ακόμα πιο συχνά.
σταματώ να συμπαθώ και πλέον αρχίζω να αγαπάω.

οι λέξεις δεν ηχούν ποτέ με τα λόγια... τώρα ξεκινώ και το μαθαίνω.
το ξαναλέω.οι λέξεις ηχούν με το βλέμμα σου...

αρχίζω και ταξιδεύω ξανά.ταξίδι με περίεργο και μέχρι τώρα άγνωστο προορισμό...
ταξίδι που λαχταρώ να ζήσω,να νιώσω και να κερδίσω από τη διαδρομή του...

συνήθως γράφω εδώ πέρα για το οτιδήποτε έχω μέσα μου και θέλω να το εξωτερικεύσω με γράμματα,λέξεις,προτάσεις,παραγράφους κείμενα και τραγούδια.όποιος ΜΕ βαριέται δε ΜΕ διαβάζει.πατάει την υπέροχη επιλογή του υπέροχου παραθύρου,το υπέροχο,κατακόκκινο Χ .

τίτλος από στίχο των στοίχημα..

7 κακά της μοίρας μουυ..

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 21 Feb 2008 12:32:00 +0000

πολύς πολύς καιρός και με έχουν καλέσει και για τα επτά κακά της μοίρας μουυ...

δύσκολο παιχνίδι το ομολογώ...

1)Βαριέμαι αφόρητα να βάζω σκούπα και να σφουγγαρίζω..το θεωρώ ότι πιο βαρετό μαζί με το σιδέρωμα..τελευταία όμως προσπαθώ και τα καταφέρνω..στα δύο πρώτα.στο σίδερο,ποτέ!

2)τρώω νυχάκια..συνήθεια από το δημοτικό,που έκοψα ένα δάχτυλο μου και καθώς εκείνο το νύχι δε μεγάλωνε εγώ πίστευα οτι θα στεναχωριέται να είναι το μόνο μικρό ανάμεσα στα μεγάλα..τώρα? γελάω και χτυπάω και την κεφάλα μου στον τοίχο:ρ

3)κολλάω απίστευτα με ανθρώπους και μέρη..δύναμη συνήθειας σοθ λεει μετάα..

4)η ψυχολογία μου... συχνά με ρωτάνε αν παίρνω τίποτα γιατί χωρίς λόγο είμαι απίστευτα χαρούμενη,ενεργητική και σπάω γενικά στα γέλια...μπορεί όμως από τη μια να είμαι έτσι και μετά από λίγ να πέσω τόοσο πολύ,να φάω τισ φρίκες μου και να θέλω να κλειστώ σε μενα...αυτα τα σκαμπανεβάσματα τα μισώ...

5)δεν αντέχω τους μίζερους ανθρώπους! τους θεωρώ απλά ελεινούς..ρε φίλε έχεις πρόβλημαα? όλοι έχουμεε..μη το διατυμπανίζεις,μη το χρησιμοποιείς για να εκμεταλλεύεσαι καταστάσεις..έεελεοςςς δηλαδή,ξεκόλλα!!!

6)μισώ τους τύπους,στυλ κάγκουρα που βγαίνουν με το αυτοκίνητο βόλτα,βγάζουν το χέρι απέξω,βάζουν τέρμα μουσική και κοζάρουν.μισώ τους ίδιους δήθεν τύπους όταν προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένοι και τέλος μισώ όλα τα δήθεν μαγαζια στη χαλκίδααα!!!!!

7)αγαπώ αμέσως όσους ανθρώπους χαμογελούν και δε διστάζουν να δείξουν τα αληθινά τους συναισθήματαα..

Μοναδική μου αγάπη ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Tue, 12 Feb 2008 19:53:00 +0000

12-02-03...

έφυγες μα στην ουσία πάντα εδώ.και τελευταία μου το έδειξες με το πιο δυνατό τρόπο.κι εγώ εδώ είμαι.και δε ξεχνώ,πονάω,σε θυμάμαι και ζώ..θα ζεις από μενα.το ξέρεις.το υποσχέθηκα.

12-02-08...

εκτός τόπου και χρόνου ξανά...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Sun, 10 Feb 2008 18:41:00 +0000

ώρα να απαντήσω στην πρόσκληση του χοπ χοπ και του Oth33r για το μπλογκοπαίχνιδο που έχει σχέση με το αγαπημένο ποιήμα.είμαι άσχετη με τα μπλογκς για να σας παραθέσω τα λινκ,αλλά σίγουρα ξέρετε γιατί μιλάω ακριβώς..

μαρέσουν αρκετά τα ποιήματα αλλά συχνά δεν τα καταλαβαίνω..
θα έγραφα τη σονάτα του ρίτσου μιας και στο λύκειο την είχα αγαπήσε αφάνταστα..όμως νομίζω πως θα επιλέξω ως αγαπημένο το εξής..νίκος καββαδίας και γράμμα σεναν ποιητή...

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει
Κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή
Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων
Και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη

Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι
Που του γραφείου σου πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά
Να φύγει κράζοντας βραχνά χτυπώντας τα φτερά του
Προς κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του νοτιά

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ΄ αυτές απλά να σε σύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες

Κάτι που θα ΄κανε τα υγρά παράδοξα σου μάτια
Που αβρές μαθητριούλες τ ΄αγαπούν και σιωπηροί ποιητές
Χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουνε
Με κάποιο τρόπο που όπως λεν δεν γέλασαν ποτέ

Γνωρίζω κάτι που μπορούσε βέβαια να σε σώσει
Εγώ που δεν σε γνώρισα ποτέ για σκέψου εγώ
Ένα καράβι να σε πάρει Καίσαρ να μας πάρει
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ οδηγώ

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Και μια βραδιά στην Μπούρμα ή στην Μπατάβια
Στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
Γυμνή στα 17 στιλέτα ανάμεσα
θα δείτε την Γκρέτα να επιστρέψει

διακοπή ρεύματος...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Sat, 26 Jan 2008 23:59:00 +0000

ολόχρυσος ήλιος πάνω από τον κόσμο της
απέραντο γαλάζιο στο δικό της καθρέφτη
με δυο μικρές αχνές σκιές σαν μικρά σύννεφα στον ουρανό.
δυο οι σκιές,δυο και τα όνειρα της...

χωρισμένη σε δυο,καταβάθος ένα...
πονούσε,πονάει,πόνεσε.
το ένα αριθμός μοναχικός.

ένα κερί καίει σε δωμάτιο σκοτεινό.
η σιωπή τρυπά τον τοίχο και η αντοχή εξαντλείται.
οι σκιές εμφανίζονται ξανά και το λευκό,αχνό χρώμα γινεται αχνό αλλά μαύρο.
μαύρο παντού λευκό πουθενά.

χωρισμένη σε δυο,καταβάθος χίλια.
χίλια πρόσωπα στη ψυχή της,αγαπημένα και φωτεινά.
φωτεινός και ο κόσμος της,στη σκέψη τους.
χίλιες αχνες σκιές στο καθρέφτη της φέρνουν το φώς ξανά
το ένα αριθμός που κρύβει πίσω του πολλά ένα ακόμα...
το ένα αριθμός αγαπημένος,συνδυασμένος με πολλους πολλους αριθμούς..

και εκεί που ήμουν έτοιμη να γράψω εντυπώσεις από τους δραμαμίνη και το δρογώση,το ρεύμα κόπηκε,άναψα ένα κερί και έκατσα στο ανοιχτό πισι..το παραπάνω γράφτηκε λόγω διακοπής..αν δεν ήταν σκοτάδι μπορεί και να μην υπήρχε..

οι εντυπώσεις για τη συναυλία θα έρθουν άλλη στιγμή.
πάω να σβήσω το φώς..εγώ όχι η δεη..

η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Mon, 21 Jan 2008 04:34:00 +0000

Μια ανατολή σ' ένα κόσμο
που δεν έχει πάψει ποτέ
να γυρίζει στην ίδια τροχιά
όμως στην άλλη άκρη της γης
κάποιος βλέπει τον ήλιο
να πέφτει ξανά
όμως ξανά ανάβει
ο φάρος του κόσμου
χτυπάει ξαφνικά τα φτερά του
το φως απ΄τη χώρα των πάγων
βουτάει στην καρδιά σου
κι υψώνεται πάνω απ' τη Γη
του Πυρός.

Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα
ώσπου ν' αρχίσω πια να σ' εμπιστεύομαι
ώσπου να πάψω να φοβάμαι...
μου είχες πει πως θά 'ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρύζω θα το ερωτεύομαι
τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Η αγάπη πληρώνει κρυφά δολοφόνους
συχνάζει σε δρόμους χωρίς γυρισμό
σ' αγαπώ κι ας μην ξέρω ούτε καν τ' όνομά σου
ετοιμάσου σε λίγο θα πεις σε μισώ
είμαι το ένα μισό της σελήνης
μην κλείνεις σε λίγο γεμίζει
το άλλο μισό
η αγάπη γεμίζει ξανά τα ποτήρια
ρωτάει ποιος διψάει
ψυθιρίζεις "εγώ..."

ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ-ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

για μέρες φοβόμουν να αντικρύσω τα πάντα..αισθανόμαι ότι αυτό που γινόταν μέσα μου,σκότωνε ο,τι γύρω μου...τι κάθομαι και λέω τελικά? είμαι τυχερή.. :)
η αγάπη,όπως λεει και το παραπάνω τραγούδι,γεμίζει ξανά τα άδεια μου ποτήρια...και έτσι θα είμαι stnd by να τα γεμίζω συνεχώς,καθώς έχω μπόλικες λέξεις συνώνυμες της,μέσα μου...

τα ταξίδια μου,συνεχίζονται...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 17 Jan 2008 17:03:00 +0000

είμαι ανισόρροπη και είναι γνωστό σε όλους όσους με ξέρουν..
επίσης δεν είμαι και καθόλου αποφασιστική...δηλαδή μπορώ να πώ κάτι και μετά από κάποιο καιρό θα το ξε-πώ..:ΡΡ
έτσι έγινε και τώρα.. είχα αποφασίσει να διακόψω το μπλόγκ,επειδή φοβήθηκα ότι είχε φτάσει το τέλος..τελικά μετά από συζητήσεις και μια συγκεκριμένη πρόταση ενός πολύ κοντινού μου ανθρώπου,αποφάσισα να το συνεχίσω..
το αγαπάω.αυτό νιώθω.και επειδή ότι αγαπάμε δε πρέπει να το αφήνουμε(αν βέβαια δεν θέλουμε να το αφήσουμε) εγώ θα το βγάλω από το ντουλάπι,θα το ξεσκονίσω μιας και έμεινε εκεί θαμμένο δεκαεφτά μερούλες και θα αρχίσω ξανά να ζω μαζί του...

μα εγώ κρατώ εκεί..τη μικρή σου συμβουλή...
σ'ένα όνειρο να ζεις και ποτέ σου μη ντραπείς
και αν καάποτε το χάσεις μάθε πάλι να το φτιάξεις...

Δεν ξέρω τι είναι,
Ούτε πώς φτάνει,
Ούτε τι χρώμα έχουν οι μέρες όταν έρχεται
Δεν είμαι ο μόνος
-το είδανε κι άλλοι-
Να μπαίνει μέσα στα νερά και να μη βρέχεται.

Μην το μαλώσεις,
Μην το ζορίσεις,
Σήκω απ' το πιάνο, βγες μια βόλτα, αναστέναξε
Σαν περιστέρι
Είχε καθίσει
Απάνω σου όταν σε βαφτίζαν, αλλά πέταξε.

Το πλήθος βλέπει
Μόνο τον χρόνο
Που τα μωρά του βγαίνουν βόλτα με τον διάβολο
Με πιάνει ζάλη
Μα βλέπω μόνο
Να 'ρχεσαι απλά και να μου ξαναφεύγεις αύριο.

Δεν ξέρω τι είσαι,
Ούτε ως πού φτάνεις,
Ούτε τι χρώμα έχουν οι μέρες όταν έρχεσαι
Δεν είμαι ο μόνος
-σε είδανε κι άλλοι-
Να μπαίνεις μέσα στα νερά και να μη βρέχεσαι.

θα επιστρέψω σύντομα...

και τώρα,τί ?

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Tue, 01 Jan 2008 13:00:00 +0000

κι ας με βρήκε ο χρόνος άρρωστη με πυρετό,βήχα και συνάχι,και ας γκρίνιαζα ατελείωτα,και ας δε κέρδισα το φλουρί για ακόμα μια φορά,και ας κοπάνησα τσιγκουδιές που με έστειλαν παρέα με τον παππού,και ας ένιωσα άσχημα πρωτοχρονιάτικα λόγω του "κακομαθημένου-καλομαθημένου" που κρύβω μέσα μου,φέτος ο χρόνος μπήκε με τις καλύτερες προοπτικές.ατελειωτο κλάμα και γέλιο στο νισαν της κολλητής και ασταμάτητος χορός με χαρτομάντηλα στο χέρι..
στην αρχή του 2008 εγώ έθεσα ενα τέλος.θα το τηρήσω?
τελευταίο ποστ στο βλογκ αυτό.δε ξέρω γιατί με αισθάνομαι πως πρέπει να το αφήσω να σκονιστεί μέσα στο ντουλάπι για να αποκτήσουν ξανά αξία αυτά που υπάρχουν μέσα.
η συνέχεια θα υπάρξει μα δε ξέρω πότε και πώς..
το μόνο σίγουρο είναι πως εγώ θα συνεχίζω να ζω μέσα στο όνειρο...και αν κάποτε το χάσω,θα κάνω τα πάντα να το φτιάξω ξανά...
καλό 2008 γεμάτο έντονες στιγμές,γεμάτο αλήθειες και ωραίους συνταξιδιώτες!!!

πονάω...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 13 Dec 2007 01:21:00 +0000

ορκίσου μου πως ότι ένιωσα δεν ήταν ψέμα ... ούτε καν όνειρο ...

Tα παράπονα μιλούν....- δΡαΜΑμΙνΗ

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Fri, 30 Nov 2007 11:19:00 +0000

Κάποιοι το λένε προμόσιον εγώ το λέω πόρωση με το συγκρότημα,τα τραγούδια και τους στίχους τους....

τι να σου πώ..πως πεθαίνω καθε μέρα για να μπορέσω να ζω
πως κλαίω με τους στίχους από ένα άθλιο σκοπό
τις μέρες μου περνώ,σενα κελί που με πνίγει
και μαζεύω τα κομμάτια που τις νύχτες σκορπώ
μα όσο σκέφτομαι,σε σκέφτομαι,σε σκέφτομαι κάποτε θα στο πώ..

τι να σου πώ...τι να σου πώ...

τα παράπονα μιλούν και για σένανε μου λένε
που με κάνεις να δακρύζω κάποια μέρα θα στο πώ
μα μόλις έρχεσαι ξεχνώ,ξεχνώ τι να πώ...

τι να σου πώ...
πως ξεχάστηκα για χρόνια και μόνος περιμένω
γιατί στο πλάι μου ελπίζω να ακουμπήσεις τελικά να σωθώ...
να σωθώ...

τα παράπονα μιλούν-να σωθώ....

τις μέρες μου περνώ,σενα κελί που με πνίγει
και μαζεύω τα κομμάτια
σε σκέφτομαι,σε σκέφτομαι,σε σκέφτομαι

τα παράπονα μιλούν και για σένανε μου λένε
που με κάνεις να δακρύζω κάποια μέρα θα στο πώ
μα μόλις έρχεσαι ξεχνώ,ξεχνώ τι να πώ...

τι να σου πώ...
πως ξεχάστηκα για χρόνια και μόνος περιμένω
γιατί στο πλάι μου ελπίζω να ακουμπήσεις τελικά να σωθώ...
να σωθώ...

τις μέρες μου περνώ,σενα κελί που με πνίγει
και μαζεύω τα κομμάτια
σε σκέφτομαι,σε σκέφτομαι,σε σκέφτομαι....

Τι Να σΟυ Πω ???

λινκ για το νέο βιντεοκλιπ : http://youtube.com/watch?v=ZHk2EPYMgPM

mikrh aythormhth euxh...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 28 Nov 2007 13:33:00 +0000

8elo na soy po polla...

8elo na se gnoriso...

8elo na se matho...

8elo na niosoun ta xeili mou ta dika soy ...

pes moy oti kai esy ta 8es ola ayta ..

kapote as ta 8es kai esy ola ayta...

μΗ ΨαΧνΕιΣ πιΑ αΛΛοΥ...ΕδΩ ειΝαΙ τΟ τΑΞιδΙ ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Sun, 25 Nov 2007 16:36:00 +0000

Με αφορμή κάποιες τρίωρες εκπομπούλες σε σταθμό στις Σέρρες,βρέθηκα σάββατο πρωί να ετοιμάζω βαλιτσάκι..παρέα με τις 2 από τις τρεις τρελές μου εδώ πάνω,ταξιδέψαμε στας Σέρρας...μεσημεράκι έκανα εκπομπούλα με τις δυό μου φίλες να χτυπιούντε στο χορό έξω από το στούντιο και εγώ από μέσα να επιλέγω τραγούδια όμορφα,αληθινά και αγαπημένα..
τελειώσαμε και δε ξέραμε τι να κάνουμε.προσχεδιασμένο στο μυαλό μου πρόταση και για άλλο ταξίδι.η πρόταση έγινε και παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης ημέρας,γύρω στις 9 το βράδυ ήμασταν δράμα!
κουρασμένες δε λέω αλλά γεμάτες όρεξη για νέες εικόνες...περιττό να αναφέρω ότι έχουμε κολλημένο πάνω μας μαλακομαγνήτη :ΡΡ...το τι είδαμε στη διαδρομή,το τι περάσαμε είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψω.φτάνοντας στη δράμα λιώσαμε από κρύο.χωθήκαμε κάπου για φαγητό και μετά ξεκινήσαμε να ψάχνουμε κάποια μαγαζάκια που μας είχαν προτείνει..το ένα το βρήκαμε εντελώς στο μπαμ αφού είχαμε χαθεί σε κάτι στενά.. τα άλλα δύο τα βρήαμε με τη βοήθεια ενός περαστικού δραμινού,υπέροχα τρελού,που με απίστευτη ευγένεια μας ξενάγησε στην πόλη.όοτι να ναι...μαγαζιά που πήγαμε? άβατον-αιγαίο-ανώι..
νομίζω όλα τα άλλα ήταν τρέντικα:ΡΡ...
φορτωμένες στιγμές από μια άλλη πόλη,που στα σίγουρα θα ξαναπάμε,την κάναμε ξημερώματα κυριακής πάλι με το τρένο.επιστροφή στις σέρρες,3ωρος ύπνος και μετά εκπομπή με απίστευτο γέλιο και αφιερώσεις στην ίτσα που δεν μπορούσε με τπτ να ξυπνήσει.

τελικά πήραμε το δρόμο της επιστροφής στη θεσσαλονίκη,με συναισθήματα εντελώς υπερβολικά! σε όλη τη διαδρομή το πλεηρ κολλημένο στο δίσκο από τις δραμαμίνες και το μυαλό κολλημένο σε σεναα..

συμπέρασμα?
η ζωή είναι πανέμορφη...κι επίσης...όταν ταξιδεύεις,όταν μοιράζεσαι στιγμές με συγκεκριμένα άτομα,όταν συντροφιά σου έχεις τη μουσική τότε είσαι ικανός να κάνεις τέλεια όνειρα που κάποια στιγμή,δε μπορεί...θα βγούν αληθινά...

θέλω κι άλλα ταξίδιαααααα

όλα ειναι δανεικά ....

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 21 Nov 2007 03:08:00 +0000

και περάσαν οι μέρες θα ήταν πιο σωστός τίτλος.μια βδομάδα από το τελευταίο ποστ και τα πράγματα κάπως αλλαγμένα μου φαίνονται.ακρβώς μια βδομάδα και μπορώ να πώ ότι τελικά δεν ήταν όνειρο..βέβαια όνειρο είναι και θα είναι και ίσως αυτό τώρα να κάνει τη διαφορά.. ο απλός ενεστώτας και ο όμορφος μέλλοντας...
το τελευταίο καιρό,η ζωή μου έχει κατακλυστεί από τη μουσική.όχι ότι τα πράγματα πριν δεν ήταν έτσι,απλά τελευταία έτρεχα από λαιβ σε λάιβ..πότε στην αίγλη στο δρογώση-φάμελλο-στρατή,πότε στο πρινσιπαλ στον υπέροχο μάλαμα,πότε δύο φορές στον σταυρό του νότου(εκτός συνόρων θεσσαλονίκης:Ρ) ξανά στο μανώλη-το στάθη- το μυρωνάκο και τις δραμαμίνες.έτσι μάλλον μαρέσει να τους λέω..οι δραμαμίνες :Ρ
(παρεπιπτόντως το πρόγραμμα στο σταυρό λεει λεει λεει πολύ πολύ πολύ)....

τώρα σπίτι.μετά από μια βραδιά με μουσική ξανά.
τραγούδια στο μυαλό μου,στίχοι μπερδεμένοι στις σκέψεις μου και νότες ατελείωτες.τελικά αυτό χρειάζομαι.μουσική και αγάπη.πιστεύω ότι αυτά τα δύο πάνε μαζί.
μουσική και αγάπη...
αγάπη και μουσική...

δεν ξέρω τι να πώ..το μυαλό παραδόξως(γιατί σήμερα δεν ήπιαα) κάπως θολωμένο.
όλα αυτά που ζω δε θέλω να είναι δανεικά.θέλω να είναι δικά μου και δικά σου.να μου τα χαρίζεις στιγμή με τη στιγμή...
και στη τελική ας είναι και δικά σου.φτάνει να μου δίνεις την ευκαιρία να μπαίνω που και που μέσα αυτά...

θέλω και άλλα ταξίδια και άλλους ανθρώπους και άλλεσ στιγμές και άλλη αγάπη..
και επίσης θέλω πολλά χαμόγελα αληθινά..να γεμίζουν τις στιγμές μας και ας κρεμόμαστε από αυτά....

θέλω να ζώ,να ζώ,να ζώ κάθε στιγμή,κάθε στιγμή...

μαζί σου ....

Είναι μήπως η τύχη που ορίζει τις ζωές αυτής της γειτονιάς;
Σε βρήκα και δεν ξέρω αν υπάρχει ένας θεός που νοιάστηκε για μας.
Καθόσουν σ’ένα πάρκο, γύρω κόσμος, μουσική, τραγούδια απ’τα παλιά.
Κι όλο κοιτούσες κάτω. Μαύρα, κόκκινα μαλλιά, παπούτσια αθλητικά
Έδειχνες τόσο μόνη

Ήθελα να σου πω
Όλα είναι δανεικά εδώ, φωτιά, αγάπη, αέρας

Αγκάλιασέ με, μια ζωή, ως το πρώτο φως της μέρας
Με κοίταξες και ξέρω τι φοβάσαι τι αγαπάς πώς ξορκίζεις το κακό
Με ρώτησες αν θέλω, αν μπορούμε, αν θα φύγουμε ποτέ μας από ‘δω
Έδειχνες τόσο μόνη

Ήθελα να σου πω
Όλα είναι δανεικά εδώ, φωτιά, αγάπη, αέρας
Αγκάλιασέ με, μια ζωή, ως το πρώτο φως της μέρας

(φώτα που σβήνουν-όλα είναι δανεικά..)

Tαξίδι πλάι στο παράθυρο...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Mon, 12 Nov 2007 21:45:00 +0000

θα ξεκινήσω το ποστ με μια αναφορά στον τίτλο του...Είναι το ομώνυμο τραγούδι του αλμπουμ των δραμαμίνη,ενός νέου συγκροτήματος που εμφανίζονται με το φάμελλο-δρογώση-στρατή..
δεν ξέρω τι πρέπει να πω για το γκρουπ αυτό..απλά δεν υπάρχει!
οι στίχοι του τραγουδιού είναι απίστευτοι..τόσο μα τόσο αληθινοί..

την παρασκευή πήγα φάμελλο..με δρογώση και στρατή,χωρις τις δραμαμίνες όμως..ήταν όμορφα μα αν και ο χώρος για συναυλία τα σπάει,το κοινό ήταν ελεινό..τα τραγούδια ζωντανά μα όσο κι αν μπόρεσαν οι άνθρωποι να τραγουδήσουν το κοινό ήταν ότι να ναι...στη φωτιά στο λιμάνι χτυπούσαν παλαμάκια για να το κάνουν πιο γρήγορο..και έπαιζε ο καημένος ο στάθης πιο γρήγορα..όοοτι να ναιι...

οι μέρες πέρασαν,ένα σάββατο μελαγχολικό,μια κυριακή ακόμα πιο μελαγχολική,προάγγελος μιας δευτέρας βλέπεις..μιας δευτέρας που φέρνει μια τρίτη,κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.. :)

τυχαίνει πολλές φορές να πιάνω τον εαυτό μου στο παράθυρο του λεωφορείου,κολλημένη στο τζάμι να κοιτάζω έξω και να χαζέυω...να ψάχνω να σε βρώ και να αναρωτιέμαι αν κάνει και κάποιος άλλος το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή.άραγε να το κάνει...? αυτό θέλω να ελπίζω γιατί αλλιώς οι διπλανοί μου θα με περνάνε για τρελή..

χειμώνιασε και ακόμα πιο εύκολα βάζω τα κλάματα.πες δικαιολογία το κρύο,ο αέρας που με βαράει στα μάτια,πες δικαιολογία οι ώρες που δε λένε να περάσουν...πες δικαιολογία οι στιγμές που κρατούν αυτό που θέλουμε μακρυά...

κάνει κρύο και σκέφτομαι πολύ τους ανθρώπους που είναι μακρυά μου...να μπορούσα να τους κάνω έστω και μια αγκαλιά για να τους δείξω ότι είμαι δίπλα τους..απλά μόνο τη φαντάζομαι και κάνω τα πάντα να τους δείξω εκεί που είναι πόσο μεγάλη φαντασία,και συχνά χαζομάρα, έχω...

απ'την άλλη μαρέσει που έχω δίπλα μου,εδώ,ανθρώπους που αγαπώ πραγματικά..που είναι δίπλα μου και ανέχονται τα χαζά που κάνω και ακόμα πιο πολύ που με ακολουθούν και σε αυτά τα χαζά και τα κάνουμε παρέα..

πολύ περίεργο σημείωμα...ναι έτσι θα το ονομάσω αυτό το σημερινό ποστάκι..σημείωμα...

έπιασα τον εαυτό μου ξανά σήμερα μετά από καιρό να γράφω στιχάκια στο τετράδιο των αγγλικών...ανάμεσα στα βαριέμαι,νυστάζω και ησυχία, έγραφα θέλω να σε δώ επιτέλους και άλλες ανόητες και αόριστες λεξούλες που έμοιαζαν καθρέφτης μου..

έχω διάβασμα για τα αγγλικά που και για φέτος θα με βασανίζουν..σταματάω εδώ με ευχή να κάνω αύριο το ξημέρωμα ένα ποστ που να μη κλείνει με το τραγούδι Όνειρο ήτανε ...

ταξίδια,έκανα ταξίδια πλάι στο παράθυρο κοιμήθηκα..
αν μ'έχεις λίγο στο μυαλό σου τότε έχω βρεί το σπίτι που ονειρεύτηκα..

η αγάπη τι είναι η αγάπη την πόρτα όταν γύρισα που μου άνοιξες...
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια,λουλούδι ένα βράδυ που ζωγράφισες..που ζωγράφισες..

και γράφω πάνω στο γυαλί που έχει θολώσει από ζεστή..αναπνοή..
το ονομά σου ... το όνομα σου...

ταξίδια,έκανα ταξίδια πλάι στην αγάπη μου κοιμήθηκα..
αν μ'έχεις λίγο στο μυαλό σου τότε έχω βρεί το σπίτι που ονειρεύτηκα..

η αγάπη τι είναι η αγάπη την πόρτα όταν γύρισα που μου άνοιξες...
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια,λουλούδι ένα βράδυ που ζωγράφισες..που ζωγράφισες..

μακάρι να το διάβαζες...

nobody say it was easy ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 08 Nov 2007 18:44:00 +0000

έλα κοντά μουυ ....

όνειρο γίνομαι κι εγώ ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 07 Nov 2007 11:01:00 +0000

θέλω τόσα πολλά να γράψω μα δε μπορεί να βγει τίποτα από μέσα μου κι ας νιώθω από χθες ότι εκατομμύρια συναισθήματα έχουν στριμωχτεί μέσα μου και ψάχνουν την έξοδο κινδύνου να το σκάσουν,μιας και πήραν χαμπάρι ότι δύσκολα θα τα αφήσω να βγούν προς τα έξω ...
τέσπα..χτες πέρασα πολύ ωραία σενα μικρό,πολύ γνωστό μαγαζί...ένα πρόγραμμα αποκλειστικά δεμένο με τις μουσικές μου προτιμήσεις..και τα παιδιά που τραγουδούσαν υπέροχα!(και δε το λέω μόνο εγώ..)
ένα τραγούδι για τη συνέχεια από coldplay με μαγικούς στίχους ...

Come up to meet you, Tell you I’m sorry, You don’t know how lovely you are

I had to find you, Tell you I need you, Tell you I set you apart

Tell me your secrets, And ask me your questions, Aww let’s go back to the start

Runnin’ in circles, [sounds like] Comin’ our tails, Heads on the science apart

Nobody said it was easy
It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Aww take me back to the start

I was just guessin’, At numbers and figures, Pullin’ the puzzles apart

Questions of science, Science and progress, Do not speak as loud as my heart

Tell me you love me, Come back to haunt me, Oh when I rush to the start

Runnin’ in circles, [sounds like] Chasin’ our tails, Comin’ back as we are

Nobody said it was easy
Aww It’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I’m goin’ back to the start

εκτέλεση από τους cox ή arloutale ,όπως τους συνάντησα στο myspace. :)
url: http://www.myspace.com/arloutale

Πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Mon, 05 Nov 2007 13:36:00 +0000

... σαν αγάπη μεγάλη ....

ε π ι σ τ ρ ο φ η

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 24 Oct 2007 23:40:00 +0000

αν δεν με καλούσε το καλό μου σουρωτήρι σε ένα παιχνιδάκι δε ξέρω κι εγώ πότε θα αποφάσιζα να γράψω κάτι εδώ.βέβαια,ούτε τώρα θα βάλω τις φωτογραφίες με τις κούπες μου,μιας και είμαι στη χαλκίδα,αλλά θα συνεχίζω να γράφω γιατί η νύχτα είναι μεγάλη και έμαθα πλέον να κοιμάμαι αφού βγει ο ήλιος...(μπανιστήρι δε ξέχασα το παιχνίδι,στο επόμενο ποστ απο τη σαλονικα:Ρ)...

η χαλκίδα άδεια και δεν μπορώ...

Χάνομαι χωρίς ελπίδα μέρα-νύχτα στη Χαλκίδα
στο δικό σου το περίπου και στα ρεύματα του Ευρίπου

Η ψυχή μου θα σαλπάρει στα νερά τα σκοτεινά
H παλίρροια θα με πάρει και δε θα με δεις ξανά
H παλίρροια θα με πάρει και δε θα με δεις ξανά

Περπατώ στην παραλία, γίνομαι του κόσμου λεία
ναυαγός χωρίς σανίδα που κι απόψε δε σε είδα

Η ψυχή μου θα σαλπάρει...

Ξέρω πως δεν έχω ελπίδα εδώ πέρα στη Χαλκίδα
οι τρελοί μείναμε λίγοι κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει

αλλάζει πρόσωπο η θλίψη ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Thu, 11 Oct 2007 00:49:00 +0000

επηρεασμένη από πολλά..από τον καιρό που άλλαξε,από τις μέρες που συνεχίζουν να κυλούν όπως πάντα,από συζητήσεις αληθινές μα τρομαχτικές,μα πάνω απ'ολα από μια απουσία που καίει τον εαυτό μου,κάθομαι μπροστά από την οθόνη και προσπαθώ να βάλω κάτω τις σκέψεις μου.
διψάω να ζήσω στιγμές.
αυτό είναι το πρόβλημα μου τελικά.διψάω να νιώσω συναισθήματα,λαχταρώ να ζήσω αληθινά..όχι ότι δεν το κάνω,μα τελευταία νιώθω ότι όλα γίνονται γύρω μου μηχανικά..νιώθω ότι μιλάω για να μιλήσω,βγαίνω για να βγώ,ανοίγω την τηλεόραση απλά για να την ανοίξω,γκρινιάζω γιατί δεν έχω να κάνω κάτι άλλο.ίσως και τώρα αυτό να κάνω.να γράφω για να γράψω μα μεσα σαυτό κρύβεται στα σίγουρα η λέξη,ανακούφιση.
σήμερα έκανα μια βόλτα "κατω από τα κόκκινα φώτα" της πόλης,παρέα με έναν από τους πιο δικούς μου ανθρώπους και δυο επίσης άτομα που εκτιμώ αφάνταστα..περπατούσαμε και ένιωσα την καρδιά μου να παλεύει να ρουφήξει κάθε δευτερόλεπτο χαζομάρας,συμπάθειας και ευτυχίας.
δε μου λείπει η ευτύχια και θα ήμουν αχάριστη αν το έλεγα ποτέ.απλά νιώθω ότι μου έχει λείψει αρκετά αυτό το όμορφο συναίσθημα που έχεις όταν ζεις κάτι και δεν αγχώνεσαι ότι θα τελειώσει..και ότι μετά θα αργήσεις να το ξαναζήσεις και πάντα ΑΝ θα το ξαναζήσεις.Μιλάνε συχνά για τη μοναδικότητα της στιγμής,μα επιμένω να ζητώ τη μοναδικότητα χιλιάδων στιγμών.χιλιάδεσ μοναδικές στιγμές...
το κείμενο γεμάτο αρλούμπες.και το συμπέρασμα μου ακόμα ανύπαρκτο.
χάνομαι στη μουσική και πιάνομαι από τους στίχους.
χάνομαι στο όλα και παλεύω να πιαστώ από την ουσία.

τα μάτια μου κλείνουν, συνεπώς θα κλείσω κι εγώ.απλά..
από αύριο όλα θα είναι πιο όμορφα..και αυτό θα γίνει επειδή το θέλω πραγματικά.

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία...

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη
και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
Κάποιον να πάρει αγκαλιά, να του μιλάει
τον πιο μικρό, τον πιο αθώο ναύτη...

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα, αυτός που όσο και αν πιεί πια δε μεθάει
Μες το λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει...

Μόχα ο τρελός, ο σοφός, ο τελειωμένος
Μόχα, αυτός που τον ξεχώρισε η Μοίρα
Τρέχει απ' τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα
Μόχα, αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος...

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
θα τα διαλύσουν, θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα 'ρχεται 'κείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα...

Ότι θα έρθω από μακριά και 'γώ σε λίγο,
ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα,
θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος,
κοιτάει τις άγκυρες και όλο φωνάζει "βίρα!"
Μέσ' στο λιμάνι τριγυρνάνει μαγεμένος
Μόχα, η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα...

p.s.πολύ θα 'θελα να το ακούσω αυτό το τραγούδι εκτός από τον αγαπημένο μου χοπ,και από τον λευτέρη,στον Barωδο..

Πι-Πι σαγαπώωωωω

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 10 Oct 2007 13:18:00 +0000

Παύλος Παυλίδης.άπαιχτος.τέλεια εμφάνιση(εκτός ρεψίματος),υπέροχη ερμηνεία,τρομερά φωνητικά και τα καλύτερα τραγούδια.δεν ξέρω αν έφταιγε η μπύρα και το ντεπόν ή η όμορφη παρέα αλλά χτες στο καφωδείο ήταν το κάτι άλλο..και εις άλλα με υγεία

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;
Να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα
τ' αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου...

Ενώ μπορώ ν' ανοίξω την πόρτα,
να τρέξω στους δρόμους που οδηγούνε σε σένα
Εγώ στέκομαι εδώ, κοιτάω στο κενό και
καπνίζω λουλούδια από καιρό πεθαμένα...

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που ζω κάθε βράδι
να με σέρνει τη νύχτα να πίνω σκοτάδι;
Μ' αυτούς που χρόνια μπροστά στον καθρέφτη
περιμένουν -μα όχι- ούτε απόψε δε θα 'ρθει...

Η πόρτα κλείνει, η γιορτή τελειώνει
έξω στο δρόμο το φως με τυφλώνει και
βγαίνω στο δρόμο που βγάζει απ' την πόλη
λίγο προτού να ξυπνήσουνε όλοι...

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

για μένα παραμένεις εδώ...

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Tue, 02 Oct 2007 13:08:00 +0000

Η σιωπή αιώνια και παντοτινή.
σαν εσένα. Σαν την καρδιά σου που εγώ συνεχίζω να επιμένω ότι την ακούω.
Κι ας έφυγες, κι ας ξέρω ότι δε μπορείς να γυρίσεις.
σε ζητάω σε ότι κι αν κάνω.

Η σιωπή αιώνια και παντοτινή.
σαν εσενα. Σαν τη μορφή σου που εγώ συνεχίζω να επιμένω ότι την αισθάνομαι εδώ.
Κι ας έφυγες, κι ας ξέρω ότι δε μπορώ να σε δώ.

Η σιωπή αιώνια και παντοτινή.
σαν εσένα. Σα τη δύναμη που εσύ συνεχίζεις να επιμένεις να μου δίνεις.
Κι ας έφυγες, κι ας ξέρω ότι ποτέ δε θα γυρίσεις.

Η σιωπή αιώνια και παντοτινή.
σαν κι αυτή την αγάπη που εγώ συνεχίζω να επιμένω να νιώθω για σενα.
Κι ας έφυγες . . . κι ας ξέρω ότι ίσως δεν μπορείς να τη νιώσεις.

Η σιωπή αιώνια και παντοτινή.
Σαν εμάς τους δυό μαζί, που συνεχίζουμενα επιμένουμε και οι δύο ότι βρισκόμαστε κάπου.
Κι ας έφυγες εγώ ξέρω ότι είσαι εδώ ...
Αιώνια και παντοτινά.

" η απουσία σου, έχει πλέον γίνει παρουσία "
και αυτό, όταν πονάω, όταν κλαίω, όταν γελάω κι όταν ζώ θα το νιώθω ...
... αιώνια και παντοτινά ...

αλλη γη - στάθης δρογώσης

noreply@blogger.com (Ησυχια) — Wed, 26 Sep 2007 20:27:00 +0000

η απόσταση πονάει ,το εμείς τελειώνει και μένει μονάχα το εγώ...μόνο του...

Σ’ αυτή τη γη, χωρίς εσένα πια
τραβώ στον άδειο λόφο,
εκεί κοιτάζω τα πουλιά, πετούν μακριά με φόβο
Τα σπίτια από ψηλά, πεσμένα φύλλα
κατάξερα, χλωμά, χωρίς ελπίδα

Να υπήρχε μια άλλη γη μες τα όνειρά σου
να φώναζες εκεί να ‘ρθω κοντά σου

Σ’ αυτή τη γη,
ρωτούσες να σου πω,
σ’ αυτόν τον ίδιο λόφο,
χωρίς εσένα αν ζω,
δε βρήκα ακόμη τρόπο

Να υπήρχε μια άλλη γη μες τα όνειρά σου,
να φώναζες εκεί να ‘ρθω κοντά σου
Να ‘ταν αληθινή σαν την καρδιά σου
Να υπήρχε μια άλλη γη να ‘μουν κοντά σου

φώτο από : http://home.yebo.co.za/~xenitis/ecology/SwakopmundAtlanticFog.jpg