σεληνιαζόμαστεεεε????

τρίτη 11 ιουλίου : μια κατα τάλλα συνηθισμένη μέρα,με ξύπνημα το μεσημέρι,χουζούρεμα,φαγητό,όχι μάθημα οδήγησης,βόλτα στην παραλία και πάλι χουζούρεμα...
το τηλέφωνο στισ 5 χτυπάει και η κολλητή μου με προειδοποιεί ότι το βράδυ θα πάμε αλυκές.σε μια μεγάλη παραλία που έχει πολλά beachobara(Που λεει και ένας φίλος μου),όπου ένα απο αυτά λόγω του στρογγυλού φεγγαριού έκανε πάρτυ..χωρίς να μπορώ να αρνηθώ,μουρμούρισα ένα οκ μιας και η ιδέα με χάλασε αφού το μέρος είναι μακρυά και μετα χρειαζόμουν ταξι για να γυρίσω..
η ιδέα μου έρχεται όταν πια είχα αλλάξει το τρίτο πλευρό για το απογευματινό χουζούρεμα."θα πω ότι θα κοιμηθώ στην αναστασίαα"..έτσι κι έγινε.πάω κουνιστή λυγιστή στον μπαμπά μου κι με γλυκήτατο ύφος κερδίζω τη μάχη..τώρα λοιπόν το μόνο που έμενε ήταν να φτιάξει κάπως η διάθεση μου..
ετοιμάστηκα,και πριν τη παραλία πήγα για καφέμε ξαδέρφια και αδερφό...ναι ναι η διάθεση ανέβαινε...
γύρω στις έντεκα φτάσαμε αλυκές..έχοντας 3 μπουκάλια μαυροδάφνη στις τσάντες,στρώσαμε στην άμμο και κοιτάζαμε το φεγγάρι..η αφεντιά μου έιχε ξαπλώσει σε ξαπλώστρα και είχα απόλα θέα.κόσμο,φεγγάρι,θάλαασσσα..
η ώρα πέρασε και ένα παιδί άρχισε να γδύνεται(απο μέσα φορούσε μαγιώ) και έπεσε στη θάλασσα.ακολούθησαν άλλοι 2 αλλά εμείς ήμασταν διστακτικές.η μια φίλη μου έιχε λιώσει πάνω στη ξαπλώστρα,κοιμόταν για κανα 4ωρο,η άλλη ήταν με το έτερον ήμιση(χτες τα καλάαα),η τρίτη φορούσε τζιν και δεν έιχε μαγιώ και η τέταρτη έιχε ρώσους επισκέπτες..:Ρ
παρόλα αυτά μπήκαμε μέχρι το γόνατο μεσα και χορεύαμε ασταμάτητα στη θάλασσα,ώσπου οι άλλοι αρχίζουν και πλατσουρίζουν πάνω μας και γινόμαστε λούυτσααα...βγαίνουμε βρεγμένες έξω,κι συνεχίζουμε το χορό αν και το κρύο ήταν ήδη τσουχτερόο...
ήταν μαγικά..υπέροχα... συνεχίστηκε μέχρι τις 7.30 το πρωί...

δεν έρω αν έχω ζήσει πιο όμορφες στιγμές..πολύ γέλιο και ωοσταλγία για τα παλιά...
το μόνο πρόβλημα είναι πως μόνο ν ατα γράψω μπορώ προς το παρων,μιας και δεν έχω φωνή καθόλου.... :):)

και εις άλλα με υγεία..
ευχαριστώω παλιομπάζααα..
(δεν έχω θλίψη μα μου χει λείψει το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαίαα...)

νόημαα??? νόημααα??? π ο υ θ ε ν α ! :Ρ

πριν αρκετά χρόνια,δεκαετία κοντά, ο αλκίνοος καθόταν ξημερώματα σ'ένα παγκάκι στην παραλία της χαλκίδας και αναζητούσε ένα μαγαζί σαυτή την πόλη που να μπορεί να κάτσει,να πιει ένα ποτό και να ακούσει καλή μουσική.περνούσαν από την παραλία κάτι νεαροί και τους ρώτησε αν υπήρχε κάτι τέτοιο εκεί τριγύρω και εκείνοι γελώντας απάντησαν πως όχι..φυσικά όχι...μεσα στην απελπισία του λοιπόν έγραψε τους παρακάτω στίχους...


Λάθος πόλη

Αγνωστη πόλη πως βρέθηκα εδώ
καφενεία και δρόμοι και σπίτια
ζωό αδέσποτο μονάχος γυρνώ
νυχτοπούλι που τρέμει την νύχτα

Κίτρινα φώτα,σκοτάδια αδειανά
δυο αιώνες,δυο χρόνια,μια μέρα
η μνήμη ουρλιάζει και με σπρώχνει ξανά
στο εδώ,στο αλλού,στο πιο πέρα

Λάθος πόλη,λάθος ζωή διάλεξε η ζωή μου
μείνε μαζί μου...
Λάθος πόλη,λάθος στιγμή διαλέξαν τα ονειρά μου
μείνε κοντά μου...

Ολοι κοιτάζουν,δεν με βλέπει κανείς
κι ούτε ένα βλέμμα να σε θυμίζει
το κρυμμένο πένθος μιας μεγάλης γιορτής
το αόρατο τείχος του χτίζει

Ξημέρωσε,φεύγει τ'ουρανού η πληγή
πουθενά τ'ονομά σου δεν είδα
στης Τυφλίδας το κάστρο κλαίει ένα παιδί
κι εγώ κλαίω μονάχος στην Χαλκίδα

πιάνομαι απόψε κι εγώ από το τραγούδι αυτό που ποτέ δεν έχω ακούσει.. βρίσκομαι σε εντελώς λάθος πόλη..αααιντε και περνά ο καιρός...

όλα είναι τόσο μα τόσο ήρεμα..τίποτα δεν έχει συνταράξει την καθημερινότητα,παρα μόνο μια τυχαία συνάντηση στην αθήνα...μια συνάντηση που πιθανότατα να μη σημειωθεί ξανά,αλλά ήταν ωραίααα..

βαριέμαι βαριέμαι βαριέμαι..
σταματάω να γκρινιάζω στο βλογκ.πάω να πιάσω κάποιον καημένο στο μσν :Ρ

Όμορφη πόλη..φωνές μουσικές...

σε μια γωνιά της παραλίας κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι την όμορφη πόλη που άφησα για λίγο πίσω μου....

τα δάκρυα κυλούν και το μυαλό κολλάει σε εικόνες και στιγμές.
η απουσία μεγάλο πράγμα μα η νοσταλγία ακόμα μεγαλύτερο..
κι εσύ εκεί,κι εγώ εδώ.
βγαίνω στο μπαλκόνι να δω τη θάλασσα
να σε ψάξω κάπου ανάμεσα στα νερά της..
περιμένω..θα περιμένω..
είναι αλλιώς και το ξέρω..
δε μπορεί να μη θυμάσαι..να μην ένιωσες...
στο μυαλό μου κολλημένο εκείνο το τρίλεπτο...

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.

άραγε θα το νιώσει ποτέ......?

Θα περάσουν οι μέρες

ναι, ο χρόνος μου τάζει

πως το φως της αυγής

διώχνει κάθε σκοτάδι

Κι όπως φεύγουν οι μέρες

και σε παίρνουν μακριά

σαν λουλούδι η καρδιά μου

στον αέρα σκορπά

Δεν μου μένει τίποτα

Τίποτα να κάνω

τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα

κι όμως σ' αγαπάω

κι είμαι ακόμα εδώ

Και περάσανε οι μέρες

όπως μου έταξε ο χρόνος

μα στο φως της αυγής

δεν θαμπώθηκε ο πόνος

Κι είναι οι μέρες βροχή

που το τζάμι χτυπά

να γινόσουνα o ήλιος

να γυρνούσες ξανά

Δεν μου μένει τίποτα

Τίποτα να κάνω

Τίποτα να πω

Δεν μου μένει τίποτα

κι' όμως σ' αγαπάω

κι' είμαι ακόμα εδώ

δε μου μένει τίποτα να κάνω πια..θα βυθιστώ στον εαυτό μου και θα βγω στην επιφάνεια μόλις ξεχάσω...

ένα τραγούδι για την ελευθερία ...

Σβήσε ένα φως, βάλε να πιούμε

πάρε το χέρι μου, δώσ' μου φωτιά

Λίγο να σε χαρώ πριν κοιμηθούμε

κι αύριο ξέχνα με οριστικά

Φύγε πρωί σαν κάθε μέρα

μ' ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

Μ' ένα μικρό φιλί, μια καλημέρα

και μη με ξαναδείς ποτέ ξανά

Πάει καιρός που θες να φύγεις

πάρε το χέρι μου, πες το γλυκά

Όπως με κοίταξες κάποιον Απρίλη

και μου 'πες σ' αγαπώ πρώτη φορά

ερμηνεία-στίχοι-μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

ασυναρτησίες * **

Μετά από υπέροχες στιγμές παρέα με το φεγγάρι,που ξεκίνησαν στην παραλία της θεσσαλονικής και τελείωσαν κάπου το πρωί σε ένα μπαλκόνι στην Αγίου Δημητρίου,είμαι σίγουρη τώρα πια τι θέλω,τι ζητάω...θέλω να είμαι καλά να μπορώ εγώ και οι δικοί μου άνθρωποι να ζούμε τις στιγμές όσο πιο έντονα γίνεται..χτες όλα ήταν όμορφα παρόλο που αποφάσισα να ξεχάσω ανθρώπους και καταστάσεις.Είναι πολύ δύσκολο τελικά να μεταδώσεις σε κάποιον τα συναισθήματα σου και ακόμα πιο δύσκολο εκείνος να τα νιώσει τόσο ώστε να μη χρειάζεται να πει τίποτα για να σε κάνει να νιώσεις άβολα.Πολλές φορές οι άνθρωποι αναγκάζονται να βάλουν ένα τέλος,ένα τέλος που μπορεί να πονέσει στην αρχή αλλά αργότερα σίγουρα ο πόνος αυτός θα μειωθεί..και θα μείνει μια μικρή μικρή πληγή που θα ματώνει μονάχα όταν το επιτρέπουν οι πιο κρυφές και ανομολόγητες σκέψεις...όταν η νοσταλγία το ζητά και το προσμένει.έτσι θέλω και για μένα να κλείσει όλο αυτό..δεν με νοιάζει ο πόνος αλλά με νοιάζει η θύμιση και ο "πόνος που κουβαλά εκείνη μαζί της" ...

θα πέσω για ύπνο..να ξεχάσω,λίγο,κάπως...
θα αναζητήσω τη γνώριμη αγκαλιά της πέμπτης.την αγκαλιά που μου φανέρωσε για ακόμα μια φορά πόσο αληθινά συναισθήματα υπάρχουν..πόση ανάγκη έχουμε για αληθινούς φίλους και ανθρώπους..σευχαριστώ...για όλα...μα πιο πολύ γιατί τώρα πια μου έδειξες πως θα είμαστε πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον..όταν το σκέφτομαι αυτό κάθε πίκρα λιγοστεύει...

αν ακούς στις μουσικές σου πετώ ..............

σα παιδί να γελάς...

πριν από 4 με 5 χρόνια πρωτάκουσα το τραγούδι που υπάρχει στον τίτλο..οι αγαπημένοι όναρ πάντα με ηρεμούσαν..πάντα μου δημιουργούσαν εικόνες στο μυαλό.Το τραγούδι αυτό το σιγοψιθυρίζω εδώ και αρκετές μέρες,έχοντας αντικρύσει πάρα πάρα πολλά...δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς γίνεται στον κόσμο..όλα κινούνται γρήγορα και περίεργα..δε μαρέσει όλο αυτό και ξέρω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως για να το διορθώσω,δυστυχώς.

τι το γεγονός με τον άλεξ, τι όλα αυτά που γίνονται με τις καταλήψεις,με τις αντιδράσεις της πολιτείας,των ανθρώπων,νέων ή όχι,τι όλα αυτά που σκέφτομαι και πιστεύω...

δεν αισθάνομαι και πάρα πολύ καλά, η διάθεση μου είναι λίγο περίεργη αλλά ευτυχώς δίπλα μου είναι ένας άνθρωπος που λατρεύω..δεν ξέρω τι γίνεται..συζητούσα με ένα φίλο μου τις προάλλες για το μέλλον.επέμενε ότι δεν θέλει να αποκτήσει παιδιά μόνο και μόνο γιατί το μέλλον του φαίνεται αβέβαιο,και κυρίως πολύ χειρότερο από το παρών.Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την άποψη του αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι σίγουρα το αύριο θα διαφέρει από το τώρα ...
φοβάμαι..για πολλά...
δε μαρέσει να μιλάω έτσι αλλά προς το παρών μόνο αυτά μπορώ να πώ...
γκρ....όλα θα πάνε καλάα..
ξύπνα φτάσαμεε............

και τι κάνεις όταν ερωτεύεσαι μα δεν τολμάς να το πεις?

σ'αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πώ ...

μ'ενα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις...

ακόμα μια εβδομάδα,μια διαφορετική διάθεση,ένα αλλιώτικο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη...ακούω ένα τραγούδι που τελευταία με έκανε και κόλλησα...τώρα με τι με ποιόν πώς και πότε δεν ξέρω..αλλά εγώ κόλλησα και νομίζω ότι αυτό είναι καλό..
βάζω τέρμα το friday im in love και νιώθω σα να φωνάζω τον αδερφούλη μου να το τραγουδήσουμε παρέα όπως κάνουμε στο αυτοκίνητοο κάθε φοράαα...κάθε φοράα που νυστάζει και για να τον ξυπνήσω το τραγουδάω acapellaa..:P

χτες για ακόμα μια φορά ένιωσα πολύ όμορφα,παρέα με ανθρώπους ξεχωριστούς..έλειπε βέβαια ένας για να νιώσω ότι οι στιγμές ολοκληρώνονται αλλά ξέρω ότι ήταν καλά και αυτός εκεί που ήταν..

έπεσα για ύπνο κρατώντας σφιχτά αγκαλιά μου μια μικρή σκέψη..ξύπνησα και η σκέψη είχε παραμέινει δίπλα μου..με ακολουθεί ακόμα...μια σκέψη που γεμίζει και πάλι τη ψυχή μου..πέρασαν δύσκολες μέρες..θα ρθουν ίσως και άλλες..αλλά θα πάνε όλα καλά...

δίπλα μου έχω την ιστορία ΜΜΕ έτοιμη να την πάρω αγκαλιάα (ουτοπικόο) και να αρχίσω να την καλοπιάνω μπας και δούμε κανένα βαθμό.. :)

όλα θα πάνε καλάα...άιιντε και τελειώνουμεεεεε...αίντε και θα παίξω τάβλι....αίντε και θα έρθει και η ξαδέρφη μουυυ...αίντεε και θα σε δώ ξανάα....

εγώ πατώ στον ουρανό,βαδίζω στον ωκεανό
πάνω στο κύμα περπατώ εσένα σαν κοιτώ...

(μία απουσία και στον κύριο μν8 παρακαλώ..)

ας ερχόσουν για λίγο

δε θέλω άλλο πια μεγάλα λόγια
θέλω πράξεις..μόνο πράξεις..


θέλω να γυρίσεις από εκεί.σε χρειάζομαι.άκου πόσο μόνη νιώθω να πάρει.θα σε πάω εγώ αυτή τη φορά βόλτα.θα φανώ εγώ δυνατή,αρκεί να έρθεις.

πνίγομαι σε θάλασσα από αλήθειες σκληρές..

Bloggers όλου του κόσμου ενωθείτε :)

θα ήθελα τη βοήθεια σας για κάτι που νομίζω ακούγεται πολύ τις τελευταίες μέρες...έχω μια εργασία που αφορά τους επικοινωνητές και το ρόλο τους...προτίμησα λοιπόν να απορρίψω τα προτεινόμενα από τον καθηγητή θέματα και να γράψω για τους bloggers..υλικό έχω αρκετό αλλά θα επιθυμούσα και τη δική σας γνώμη για να μπορώ να την καταγράψω όσο μπορώ στατιστικά..και για να μιλήσω με μεγαλύτερη σαφήνεια,το θέμα είναι οι επικοινωνητές και η επιρροή τους στο σύνολο...
σας ευχαριστώ πολύ πολύ...

θα'θελα αέρας να γίνω .......

θα ρχομαι τις νύχτες,θα σε κρυφοκοιτώ,θα σαγγίζω...θα σου ψιθυρίζω τι νιώθω και εσύ θα μακούς χωρίς να το νιώθεις...θα σου λεω τι περάσαμε και τι θα περάσουμε για να μαστε μαζί επιτέλους και θα μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα κάνω τα πάντα ... δεν σου λέω να με περιμένεις..εξάλλου θα ήταν εγωιστικό,απλά σου λέω ότι θα έρθω,κάποτε θα έρθω...και τότε μακάρι να σε βρω εκεί στο ίδιο όνειρο...

λόγια μάταια ...

Μετά απο ένα περίεργο χτεσινό βράδυ,με τρελή συνάντηση-ρεζίλι με γνωστό τραγουδοποιό,με δάκρυα νοσταλγίας και με σκέψεις από το παρελθόν,γύρισα ξανά στην πραγματικότητα..έχω αρκετό διάβασμα,2 εργασίες και καθόλου μα καθόλου όρεξη να διαβάσω..μου λείπουν πάρα πολλά πράγματα και απορώ δηλαδή πότε θα έρθει η στιγμή που θα λέω ότι δε μου λείπει τίποτα,ότι δε μου λείπει κανείς...
προς το παρων κλείνομαι στο δωματιό μου όπως παλιά,βάζω τέρμα μουσική και προσπαθώ να βυθιστώ σε ότι αποζητώ φανερά και κρυφά....

πέρυσι τέτοια μέρα είδα για τελευταία φορά μια φίλη...αυτοκτόνησε αναζητώντας τα όνειρά της..προσπαθώντας να ζήσει καλύτερα...είσαι χαζή τελικά..αν δεν το είχες κάνει αυτό θα ήσουν εδώ... θα πάλευες να τα ζήσεις όλα εδώ... ελπίζω να έχεις λυτρωθεί τουλάχιστον απόσα σε βασανίζουν..
εμείς δε σε ξεχνάμε...δε μπορούμε άλλωστε..

είσαι τα όνειρα στο δικό μου κεφάλιι ...

άνοιξη πρώτης γυμνασίου...θυμάμαι έπαιζε ασταμάτητα μια κασσέτα με τραγούδια και ερμηνευτές που μέχρι τότε μου ήταν περίπου άγνωστοι..μια κασσέτα με magic de spell και όταν νυχτώνει,με τρύπες και ταξιδιάρα ψυχή,με ξύλινα σπαθιά,με παπακωσταντίνου βασίλη και μαχαίρι,με αλκίνοο και δεν μπορώ με tsopana rave και θα μείνω όπως είμαι..και άλλα πολλά βέβαια,αλλά αυτό το τελευταίο ήταν που με έκανε να αγαπήσω στην κυριολεξία την κασσέτα αυτή και πανω απόλα να κολλήσω άσχημα με ένα διαφορετικό είδος μουσικής...η κασσέτα αυτή έσπασε μετα από έναν τρομερό καβγά με τον αδερφό μου...νομίζω του πέρασε ξυστά απο το κεφάλι.. :Ρ όταν συνειδητοποίησα τι είχα πετάξει έμεινα..έψαχνα απεγνωσμένα χρόνια για το τραγούδι αυτό..το βρήκα πριν μια εβδομάδα...και για την ιστορία μου το βρήκε ένας φίλος...τον ευχαριστώ τρελά παρεπιπτόντως..

είναι τα όνειρα του δρόμου παντα ίδια
γιαυτό μαρέσουν τα μεγάλα ταξίδια
είναι δικός μου ο δρόμος που χω πάρει
είσαι τα όνειρα στο δικό μου κεφάλι

ε τώρα με το ρεφραίν αυτό δεν φαίνεται ότι το τραγούδι αυτό ταιρίαζει με τον τίτλο του μπλογκ και γενικα με τιτλο της ζωης μουυ...

" θα μείνω όπως είμαι δεν θαλλάξω..."

και αυτό γιατί δεν μαρέσουν οι ριζικές αλλάγες...γιατί ο χαρακτήρας μου ήταν,είναι και θα είναι αυτός...δεν αλλάζω...

αν γίνω όπως θέλεις,θα σε νοιάζει
γιατι θα χάσεις το καλό που σε κρατάει ζωντανό,
αυτό που κάνει τη καρδιά μου να φωνάζει
γιαυτό σου λέω "άστο δεν πειράζει"
θα μείνω όπως έίμαι δεν αλλάζω..
αυτά που ονειρεύομαι με αυτά που ονειρεύεσαι θα είναι η ζωή που σχεδιάζω...αυτή είναι η ζωή που σχεδιάζωωωωωωωω....

ζητείται κατοικία...

μετά από ένα μικρό καφέ στην πρίγκηπο,καλό κρασάκι στην ανδρομέδα και συνάντηση 5 λεπτών στην καμάρα με τον αδερφό μου,ανηοφορίσαμε χτές βράδυ για τα στενά της άνω πόλης κατα τις 11,μετά από τις πάμπολλες πιέσεις που δέχτηκαν απο εμένα οι φίλοι μου..
είμαι περίπου 7 μήνες θεσσαλονίκη και όμως χτες ήταν η πρώτη φορά που είδα την πόλη από ψηλά...

νόμιζα πως βρισκόμουν σε νησί..στενά σοκάκια,σπίτια στον ίδιο ρυθμό,μονοκατοικίες με όμορφους κήπους,μικρές εκκλησίες και πολύ πολύ παλιά αυτοκίνητα.... όλα με γυρνούσαν σε μια άλλη εποχή παρόλο που βρισκόμουν μόλις 10 λεπτά απο το κέντρο..περπατούσα στα σοκάκια και στο μυαλό μου στιγμές από τα σοκάκια της μήλου και της σκιάθου που τα γυρνούσα παρέα με ένα ζεστο,γνώριμο άγγιγμα...στην πραγματικότητα με επαναφέρει η νέττα που αρχίζει και ουρλιάζει ότι είδε "ενοικιάζεται" σε ένα τέλειο σπίτι..γυρνάω και κοιτάζω ένα διώροφο το οποίο ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να υπάρχουν μόνο γκαρσονιέρες και μικρά δυάρια..λόγω του ακατάλληλου της ώρας δεν μπορέσαμε να δούμε το σπίτι μέσα αλλά κρατήσαμε τηλέφωνο και αύριο θα πάω να το δώωω..
δε ξέρω αν με συμφέρει να μείνω τόσο ψηλά αλλά η αλήθεια είναι πως ξετρελάθηκα με την περιοχή..πριν λίγο καιρό ένιωθα πως η θεσσαλονίκη δεν μπορεί να με κρατήσει πιά...
τώρα όμως σκέφτομαι πως μόνο εδώ μπορώ να είμαι.. αφού πουθενά δεν μπορώ πια να σε έχω...

μια ευχή μικρή να βρώ σπίτι σύντομα....

μπορεί....

λέω εγώ μπορεί...

να μην είμαι τόσο κακιά όσο θέλουν κάποιοι να με παρουσιάζουν..
να είμαι πράγματι εγωίστρια αλλά να έχω γίνει μετά από πολλές προσωπικές ήττες,μετά από πόνο και από ανάγκη να προστατεύσω τον εαυτό μου...
να ξέρω να πονάω,να μάχομαι,να κερδίζω να χάνω και να μη μενδιαφέρει να ρισκάρω αν ξέρω ότι κάτι αξίζει..
να μη ρισκάρω καθόλου όταν βλέπω πως κάτι δεν πάει καλά...
να νιώθω πράγματα σε υπερβολικό βαθμό...
να αγαπάω κάθετι που με κάνει να νιώθω όμορφα και
να χρειάζομαι κάθετι που με κάνει να νιώθω άσχημα και άβολα..κάθετι που με προσβάλλει...
να έχω αλλάξει σε σχέση με παλαιότερα
να έχω μετανιώσει πολλά και ας μη μαρέσει να μετανιώνω
να αδικώ και να αδικούμαι
να ζητάω,να μην παίρνω και να φαίνεται στους άλλους ότι αποζητώ μονάχα το κέρδος..
να φαίνομαι αχάριστη και χαζοβιόλα...

δεν με ενδιαφέρει πια..ειλικρινά..Εγώ καλώς ή κακώς έμαθα να πονάω..έμαθα να είμαι μακρυά,έμαθα να πληρώνω λάθη,έμαθα να αγαπάω,να δίνω ότι μπορώ,να κλαίω,να γελώ....Εγώ σταματάω εδώ και αγνοώ τον καθένα που προσπαθεί να με μειώσει ...
είμαι αυτή που είμαι και οι δικοί μου άνθρωποι,αυτοί που με ξέρουν,είμαι σίγουρη πως γνωρίζουν με ποιον συναναστρέφονται...

βάζω τέλος στις άσχημες σκέψεις...δεν είμαι μύγα αλλά κουράστηκα...

αύριο θέλω να ξυπνήσω και όλα να είναι γαλανά...όπως η γαλανή φωνή σου που δεν ακούω πιά.....

δικό σου........

Σήμερα τα χρώματα μεγάλωσαν μετά τη βροχή
Σήμερα τα πήρες και ζωγράφισες μια εικόνα μαγική
κι εγώ από μέσα θα περάσω, η πόρτα είν' ανοιχτή

Στην μαγική σου εικόνα, που όλα μονοιάζουν μάτια μου
κι όλα είναι μέσα σ' όλα, έσβησαν τα σκοτάδια μου

Μέσα στα χέρια σου οι εποχές ένα ποτάμι που κυλά
Σ' αρχαίες πόλεις, σ' εξοχές κι έπειτα χύνεται ξανά
στην μαγική σου εικόνα

Σήμερα είμαι ένα φύλλο που πέφτει στη γη στα πόδια σου
Σήμερα είμαι μια μικρή σιωπή ανάμεσα στα λόγια σου
Δε θέλω τίποτα ν' αλλάξω τούτη τη στιγμή

Στην μαγική σου εικόνα...

εγώ μιλάω για δύναμη της ελπίδας..

σε λίγο θα μαι πάνω...

γράφω,γεμίζω σελίδες και ουσιαστικά τσαλακώνω λευκές κόλλες χαρτί όπως νιώθει και η καρδιά μου..τσαλακωμένη και πληγωμένη..άδεια σαν μια λευκή κόλλα,που ταυτόχρονα είναι κι εκείνη γεμάτη με σκέψεις υποθετικές..με σκέψεις που παραλίγο να αποτυπωθούν,να βγούν στην επιφάνεια,αποζητώντας απεγνωσμένα κάποιον να τις πλησιάσει..να τις αγαπήσει..να τις νιώσει...

κάθε φορά που λέω θα τα πούμε σύντομα αυτό νιώθω...άδεια...τρέμω πως αυτό το σύντομα δεν ισχύει...δε θα ισχύσει... και το χειρότερο είναι πως με εμάς τους δύο αυτό το σύντομα είναι ανύπαρκτο...σε σενα μπορώ να λέω μονάχα ότι ελπίζω να σε ξαναδώ....πότε ή ποτέ αυτό είναι όντως ένα δίλημμα...

σε λίγο φεύγω..θα κλείσω τη βαλίτσα,θα έχω φορέσει τη ζακέτα και θα κλείνω την πόρτα...
όταν την ξανανοίξω θα μαι καλύτερα..θα μπορώ να μιλήσω για δύναμη,με δύναμη...και θα ελπίζω να ξέρω όλα γιατί γίνονται και πώς λειτουργούν ....

σε λίγο θα μαι πάνω...κι εσύ πιο μακρυά μου απο ποτέ..με συνήθισες σαυτό,παρόλο που μου κοστίζει...ήμασταν ένα αλλά τώρα πια γίναμε δύο ... καλύτερα έτσι, λες...

τα γαλάζια σου γράμματα τρυφερές αναμνήσεις
να μου λες χίλια πράγματα,μα δε λες να γυρίσεις....


Νύχτα βροχερή κι άδειο το χέρι
Ψάχνει να σε βρει, μα δεν το ξέρει
πού θα σε βρει

Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

Πέτρωσε η φωνή και πώς να κλάψει
Που ’φυγες εσύ, έχουν ανάψει
χίλιοι καημοί

Μια φορά θυμάμαι...

Θα ’ρθει το πρωί και θα περάσει
Θα με λυπηθεί, θα με ξεχάσει
όπως και συ

Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

κοιτάζοντας στο ίδιο σημείο...

έχω γράψει 3 φορές 3 διαφορετικά κείμενα..κανένα δεν ποστάρω..κανένα δε λεεί αυτά που πραγματικά μάλλον θέλω να πώ...

περνάω όμορφα..οι μέρες κυλούν γρήγορα και ευχάριστα,ώσπου μάλιστα μπορείς να φτάσειςκαι σε σημείο να παρακαλάς να πάψει για λίγο να υφίσταται ο θεός χρόνος...προσπαθώ να συγκρατήσω όλες τις στιγμές,όλα τα γέλια,τις ατελείωτες ώρες παλέρμο στο κρηπίδωμα,τις κρυφές φωτογραφίες,τις αποκρύψεις,ακόμα και τα προβλήματα,τα δάκρυα και τις αγκαλιές όλο κατανόηση και αγάπη... θα ανέβω πάνω και κάποια από αυτά θα τα χάσω,μα ξέρω θα έρθουν άλλα..διαφορετικά αλλά εξίσου όμορφα...

είναι στιγμές που νιώθω απόλυτη ευτυχία...μα αστραπιαία σκέφτομαι πως αυτό δεν ισχύει.. πιθανότατα δεν ισχύει δηλαδή..μου λείπουν κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα που νιώθω ότι η απουσία τους μου στοιχίζει...με περιορίζει..με απομακρύνει απο το απόλυτο ..τις μέρες αυτές η απουσία τους ακόμα πιο έντονη και η δική μου ψυχικά διάθεση με ακόμα πιο έντονα σκαμπανεβάσματα...ανάμεσα στη χαρά και τη θλίψη ...

όλα θα φτιάξουν όμως...όλα... σίγουρα ...

μακάρι να μπορούσα να ζήσω το όνειρο όσο πιο έντονα γίνεται..
ένα όνειρο στο οποίο θα συμμετείχαν όλοι...όλοι...

* σαν σήμερα πρίν απο 4 χρόνια μου είχες αφιερώσει ένα τραγούδι ... το ακούω να ξέρεις...
είναι σαν να είσαι εδώ ρε.. είμαι στη σχολή που ήθελες να είσαι,προσπαθώ να κάνω κι άλλα που ήθελες εσύ...θα τα καταφέρω θα δείς...το ακούω να ξέρεις...

** ξέρω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσουν το μπλόγκ οι φίλες μου...ίσως και γιαυτό να το γράφω...
δεν πρέπει να το έχω πει ποτέ..αλλά δε θα μπορούσα ποτέ να ζήσω χωρίς εσάς...την αγάπη και τη φιλία σας..
έχουμε κακομάθει η μία την άλλη μα ξέρω καλά πως τελικά δε θα χωρίσουμε ποτέ..δεν το κάναμε 6 χρόνια..τώρα θα γίνει......?.....ευχαριστώ....
***εσύ κι αν δεν παίζει να το διαβάσεις..σευχαριστώ για τη ζεστή αγκαλιά σήμερα..το χρειαζόμουν..πολύ..με συνέφερες..

και εγώ εδώ..περιμένω κάτι απο σενα....

.....

χριστός ανέστη...χρόνια πολλά.......

Έφυγες μα μένει η φωνή σου το χαμόγελό σου κι η αναπνοή σου
τώρα μένω μόνη κι όλα με πονάνε η μέρα χαράζει για να σε θυμάμαι.

Κι η ζωή μου μοιάζει σύννεφο που βρέχει στη μικρή οθόνη του δικού μου κόσμου
οι σταγόνες πνίγουν όνειρα κι ελπίδες μα εσύ μου είπες σ'αγαπάω φώς μου...

Λείπεις κι όμως είσαι πάντα εδώ σ' ένα όνειρο που'χω ακόμα ζωντανό
στη καρδιά μου ένα σ'αγαπώ κρυμμένο να ξέρεις πως θα σε περιμένω.

Κι η ζωή μου μοιάζει σύννεφο που βρέχει στη μικρή οθόνη του δικού μου κόσμου
οι σταγόνες πνίγουν όνειρα κι ελπίδες μα εσύ μου είπες σ' αγαπάω φώς μου...

ασυνάρτητες σκέψεις νούμερο 1

έκλεισα την πόρτα,μετά το φώς και έβαλα να παίζει το καινούριο του αλκίνοου με τα κυπριακά..μαρέσει υπερβολικά το έντεκα..το βάζω λοιπόν στο repeat παίρνω τον υπολογιστή στα χέρια και ξεκινάωνα γράφω..να χάνομαι σε σκέψεις που υπάρχουν στο μυαλό μου και δε βγαίνουν προς τα έξω...
σήμερα όλη μέρα δουλειά...κούραση,άσχημη διάθεση και φυσικά οι καμπάνες να καλύπτουν με το πένθιμο χτύπο τους όλη τη βαβούρα της χαλκίδας...

κουράστηκα..βαρέθηκα...
μου λείπουν αγαπημένα πρόσωπα..δεν αντέχω..θα μου πεις εσύ το λες αυτό?....
ο θείος της κολλητής μου είναι άρρωστος.... νιώθω ότι περνά ότι πέρασα εγώ πριν 6 χρόνια..ναι πολύς καιρός...αλλά μαζί της τα ζώ κι εγώ ξανα...ελπίζω το τέλος να διαφέρει...

χτες ήμασταν στο γνωστό μέρος,τα γνωστά άτομα μαζί με έναν φίλο που σπουδάζει κύπρο..αυτός κι αν έχει πρόβλημα..θέλω να γίνω χίλια κομμάτια για να μπορέσω να τον βοηθήσω,αλλά είναι τόσο εγωιστής που δε δέχεται βοήθεια από κανέναν...δε θέλω να γκρινιάζω...και πόσο μάλλον εδώ πέρα που είμαι On Air αλλά δεν μπορώω...

θέλω να το φωνάξω....
θέλω να ζώ αληθινάααααααααααααααααααααα..................
θέλω να πάνε όλα καλαάα...
θέλω να είμαστε όλοι καλά........

θέλω να μη πάψω ποτέ ...ποτέ να ελπίζω... αν το κάνω...το χάσαμε το παιχνίδι....

του πρωινού άστρο θαμπό για χάρη σου αγρυπνούμε.....

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά αέρας πεχλιβάνης
Να μη μπορείς να κοιμηθείς όταν τον ανασάνεις
Θα' χει θυμάρι στα μαλλιά, κράνα για σκουλαρίκια
Και μες στο στόμα θα γυρνά ρητορικά χαλίκια

Θα κατεβεί σαν άρχοντας, θα κατεβεί σα λύκος
Να πάρει χρώμα και ζωή της μοναξιάς ο κήπος
Τα μελισσάκια θα γυρνούν γύρω απ' τις πολυθρόνες
Και το νερό το κρύσταλλο θα ρέει απ' τις οθόνες

Αγέρα να' σαι τιμωρός, να 'σαι και παιχνιδιάρης
Κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, να 'ρθεις να μου την πάρεις
Για να κοιτάει από ψηλά του κόσμου τη ραστώνη
Να ξεχαστεί σαν των βουνών το περσινό το χιόνι

Μια βόλτα στα βαθιά (...) μαζί σου .......

φοβάμαι πως αρχίζω και βυθίζομαι ξανά στη μελαγχολία...τη θλίψη του μυαλού μα πάνω απολα σε αυτήν της ψυχής...ο βυθός,σκοτεινός,βαθύς και ανεξερεύνητος..όπως και όλες μου οι κινήσεις..άγνωστες και αναμενόμενες μαζί...
φοβάμαι να παρασυρθώ ξανά στο βυθό του εαυτού μου,που δεν υπάρχει φώς,που δεν υπάρχει αντοχή,δύναμη και θάρρος...κρατιέμαι..για πόσο ακόμα..........κρατιέμαι....μη μου αφήσεις το χέρι...απο σενα κρατιέμαι...θα πέσω...μακους?.....απότομα....


Έλα λευκό μου σύννεφο και γίνε προσκεφάλι
για το παιδί το χνουδαλό που ο ύπνος το 'χει πάρει

Να κοιμηθεί σαν βασιλιάς και πριν καλοξυπνήσει
μέσα απ 'τα βάτα της σιωπής στ 'όνειρο να βαδίσει

Να είναι το όνειρο καλό κι απατηλό ας είναι
κι ύστερα γύρισε ψηλά κι αν θες βροχούλα γίνε

δικό σου για πάντα...

όλα άρχισαν κάπως έτσι....

Πάλι μιλάω με τις σκιές
Πάλι με κέρδισε το χθες
Πάλι αντέχω γιατί υπάρχεις
Μα και που υπάρχεις μακριά μου με σκοτώνει
Και δεν ελέγχω της καρδιάς μου το τιμόνι

Σα με βρίσκουνΞημερώματα
Δίχως χρώματα
Ν'αναλαμβάνει την ευθύνη
Ότι από μένα έχει μείνει
Ξημερώματα
Πάλι κλάματα
Κι έτσι όπως κόβεται η φωνή μου
Ζητάω να'ρθεις στην προσευχή μου
Αλλά στις μέρες μας δε γίνονται πια θαύματα

Πάλι μιλάω με τη σιωπή
Στα δύο η ζωή μου έχει κοπεί
Και πάλι αντέχω γιατί υπάρχεις
Μα και που υπάρχεις μακριά μου με τρελαίνει
Και δε γνωρίζω η καρδιά που με πηγαίνει
Σα με βρίσκουν

ξημερώματα.....




σήμερα σε όλα αυτά μπήκε μια άνω τελεία΄...και αυτό πολύ απλά για να καταφέρουμε να μην υπάρξει ποτέ μια τελεία που θα σημαίνει το τέλος των στιγμών,της αγάπης ....

θα είμαι για πάντα δίπλα σου..με κάθε τρόπο...περάσαμε πολλά...αληθινά όλα..από την αρχή μέχρι τώρα...το τέλος δεν έχει έρθει.........

. . . . .

σαγαπάω ....

καληνύχτα αστέρι ...

O Zακ Στεφάνου και ο "Όμορφος κόσμος" μας

*το παρακάτω κείμενο ποστάρεται εξαιτίας της απουσίας μου απο την αποψινή συναυλία...

Πήγαινα δευτέρα λυκείου όταν στο προαύλιο ήρθε ένας φίλος μου και μου ζήτησε να του βρω απο το ίντερνετ συγχορδίες για ένα τραγούδι που ακούγεται σε μια σειρά του..μεγάλου καναλιού...έκατσα λοιπόν τρίτη βράδυ νομίζω ήταν και είδα ττους τίτλους της σειράς για να ακούσω και το τραγούδι..είναι απίστευτα χαζό το να περιγράψω τι ένιωσα ακούγωντας το Δείξε μου τον τρόπο...με καθήλωσε η φωνή του,η μελωδία του..οι στίχοι...τον λέγαν Ζακ Στεφάνου..
την επόμενη μέρα μιλούσα με τον αδερφό μου στο τηλέφωνο και μου είπε πως πήγε Φάμελλο-Γαλάνη και πως εκεί ήταν ένας πιτσιρικάς που αν τον ακούσω θα κολλήσω.συγκράτησε μόνο το ζακ..ήταν αρκετό νομίζω...πέμπτη μετα το σχολείο αγόρασα το δίσκο ο οποίος δεν σταμάτησε να παίζει για πολλές πολλές μέρες..στις εμφανίσεις δεν μπορούσα να πάω λόγο φροντιστηρίου,αλλά μέσω του διαδικτύου μάθαινα όλο και πιο πολλά για εκείνον..είχα κολλήσει με τα τραγούδια του..ζωντάνευαν τις στιγμές μου,με χαλάρωναν απότο υπερβολικό άγχος για τις πανελλήνιες...με ηρεμούσαν...τον απρίλιο του 2004 νομίζω ο ζακ έκανε την πρώτη του παγκόσμια για το δίσκο του Στο διάστημα δραπέτες,με την εμφάνιση μαζι του στη σκηνή της γαλάνη,του φοίβου και του φάμελλου.....δεν μπόρεσα να πάω λόγω πανελληνίων αλλά έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου πως μόλις τελειώσει το μαρτύριο που ζούσα δεν θα χάσω εμφάνιση.θυμάμαι τότε είχαν πάει κάποιο φίλοι μου και μάλιστα με πήραν και άκουσα λαιβ το δείξε μου τον τρόπο..αυτό που τόσο αγαπούσα..
ο καιρός πέρασε και όλο και πιο πολύ δενόμουν με τα τραγούδια του..και με την όλη του παρουσία στην δισκογραφία..δεκέμβρη 2004 εμφανιζόταν στο μετρό στην αθήνα με τον φοίβο..πήγα με ένα πολύ δικό μου άτομο και πέρασα μοναδικά..δεν ξέρω γιατί αλλά τον επόμενο μήνα ήμουν συνεχώς με ένα ατελείωτο χαμόγελο στα χείλη εξαιτίας του live και της ενέργειας που μου είχε μεταδώσει..είναι περίεργο αλλά πέρασα με το δισκάκι αυτό τις πιο δύσκολες στιγμές των εξετάσεων..όταν ήθελα να τα παρατήσω όλα αλλά έκανε υπομονή και είχα πιαστεί απο μουσικές με δύναμη..
πέρασα τις πανελλήνιες..δεν είχα ξεχάσει την υπόσχεση μου...ο Ζακ νοέμβρη 2005 έβγαλε τον Ομορφο κόσμο..πολλοί λένε πως ο πρώτος δίσκος είναι καλύτερος αλλά εγω δε συμφωνώ...και αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος τραγούδια που έχουν κάτι αν σου πουν..που δε σαφήνουν να ξεχάσεις ότι είσαι παιδί..ότι πέρασες από την παιδική-νεαρή ηλικία και ότι για να "επιβιώσεις" δεν πρεπει να την αρνηθείς ποτέ...

δεν έχω τηρήσει την υπόσχεση μου..δνε πήγα σε κανένα live του ακόμα..λέω στον εαυτό μου ότι απλά έτυχε ...και ίσως αυτό να είανι τελικά...δεν μαρέσει να μη κρατάω τις υποσχέσεις μου και επειδή η σημερινή εμφάνιση του ήταν μοναδική,καταγράφεται ότι στην επόμενη(να μαστε καλά κατερινάκι) θα είμαι εκει...

όλα αυτά γιατί τα έγραψα? δεν ξέρω..μάλλον γιατι δεν νυστάζω και το σκεφτόμουν..:)

βασικά το κείμενο είναι γιαυτούς που κρατούν ακόμα τις αμφιβολίες τους για τον νεαρο θεσσαλονικιό..είναι γιαυτούς που τον σνομπάρουν(???με την καλή έννοια φυσικά),γιαυτούς που δεν κοιτάνε τον τραγουδοποιο Ζακ αλλά κάτι απο το κοινό του,γιαυτούς που θα πρότεινα να ανοίξουν τα μάτια της καρδιάς τους... όλο δικό σας...

Κι αν αυτή γιορτάζει και δώρο δεν της πήρα
κι αν μ’ αγαπάει κι εγώ την τυραννώ
κι αν πολλά μου δίνει και λίγα μου ζητάει εγώ

Κι αν μ’ έχει γεννήσει κι είμαι ένα κι εξήντα
κι αν της φωνάζω, που είμαι κοντός
κι αν καμιά φορά στο σπίτι δεν τρώω, έτσι κι αλλιώς

Ένα δώρο σε μια όμορφη γυναίκα
που χει κάνει το πιο ωραίο παιδί της χαρίζω
κι αν δακρύζω, δε μ’ αρέσει
είναι πολλή η αγάπη που χει δώσει

Μα το ωραίο της παιδί, δε θα τη προδώσει
Πριν παλαβώσει, θα της πει σ’ αγαπώ
Κι αυτή θα το φιλήσει και θα πει
το γλυκό μου το παιδί

Κι αν το δωμάτιο μου είναι αχούρι
κι αν καμιά φορά φέρνω κακούς βαθμούς
κι αν συνέχεια σπάω τα σπυράκια στη μούρη, αυτούς

Ν’ ακούς που έχουν μια κιθάρα
και στον κόσμο μια μαμά και την αγαπούν
Κι άμα δε μπορούν να της το πουν
της το γράφουν και της το τραγουδούν

Αυτούς που έχουν μια κιθάρα
και στον κόσμο μια μαμά και την αγαπούν
κι άμα δε μπορούν να της το πουν
της το γράφουν σε κασέτα, στ’ αυτοκίνητο το βάζουν

Και το πρωί όταν τ' ακούσει
πριν δουλέψει, νυσταγμένη θα σκεφτεί
το γλυκό μου το παιδί

(κική μου σευχαριστώ για το αυτόγραφο..το έχω ακόμα....:) )
...
k* ξέρεις και γιατί άλλο αγαπάω τον ζακ ε? να σαι καλά που ήρθες στη ζωή μου..τρελή..

**Tην photo την "έκλεψα" απο το www.zakstefanou.ws

Δεν είναι το τέλος κι η καταστροφή η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθεί....

νομίζω πως χρωστάω σε κάποιον μια αφιέρωση..και επειδή δεν μπορεί να την ακούσει διαφορετικά,το παρακάτω τραγούδι είναι όλο δικό του..το αγαπάει πολύ,όπως κι εγώ..το παρακάτω λοιπόν με τη φωνή του δημιουργού του...

Νόμιζα πως πια είχα χαθεί
στο σκοτεινό μονοπάτι
Μου ‘δειξες πώς να πιστέψω ξανά
ο Παράδεισος πως υπάρχει

Ήμουν στη λύπη αδελφός
μα στη χαρά ένας ξένος
Μου ‘δειξες όρθιος πως να σταθώ
ν’ αρχίσω πάλι απ’ το τέλος

Σε ερωτεύομαι.. κι εσύ αθόρυβα
μπαίνεις μέσα στον ύπνο μου
και μου φέρνεις τα όνειρα

Σε ερωτεύομαι.. γίνομαι στάχτη σου
και γεννιέμαι ξανά παιδί
μέσα από την αγάπη σου

Ήμουν στ’ ανοιχτά ναυαγός
ξύπνησα πάνω στην άμμο
και σα λουλούδι που γέρνει στο φως
γέρνω στον ώμο σου επάνω

Μέσ’ απ’ τα φύλλα ο ουρανός
ο ουρανός που εσύ κρατάς
στον κόσμο αυτό που γκρεμίζει ο καιρός
κι αυτόν που χτίζει ο έρωτας

Σε ερωτεύομαι...

ο εαυτός μου κι εγώ σ'ενα κρύο σταυροδρόμι ..

ποιος κοντά μου στάθηκε
ποιος στ' αλήθεια μ' ένιωσε
ποιος τα δώρα μου άρπαξε
κι έπειτα μακριά μου έτρεξε

........

το χέρι κράτα μου σφιχτά μαζί σου δεν φοβάμαι ...

απόψε δεν έχω ιδέα τι με έπιασε...είναι αρκετά αργά,αύριο έχω σχολή αλλά στο μυαλό μου κυριαρχούν κάποιες εικόνες τις οποίες θέλω όσο τίποτα άλλο τώρα πια,να τις κάνω γράμματα και να τις έχω στο σημειωματάριο αυτό....μιλώ για παλιά..όχι πολύ..αλλά αρκετά ώστε να χαθούν και να σβηστούν κάποια πράγματα...στο winamp ακούω στο repeat τη φωνή της αντιγόνης και προσπαθώ λίγο,έστω για τώρα να θυμηθώ όλες τις στιγμές,μια προς μια,τις οποίες έζησα με αγαπημένα πρόσωπα πριν 2 περίπου χρόνια...πρόσωπα που υπάρχουν ακόμα στη ζωή μου,σίγουρα...με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...

η αφορμή για όλα ήταν η συναυλία του Αλκίνοου στο κάστρο...αν δεν κάνω λάθος τετάρτη 4 αυγούστου η συναυλία και το διήμερο τετάρτη-πέμπτη...ήμασταν αρκετοί...οι άννες,ο σταύρος,ο αργύρης με την αλίκη(που δνε την ήξερα καλά :Ρ),η αντιγόνη,η νάντια,η αριστέα,η σταματούλα,η ιωάννα....αυτοί ήμασταν το βράδυ μετα τη συναυλία που κοιμηθήκαμε στο χωριό...το κοιμηθήκαμε βέβαια είναι μεγάλη συζήτηση...την επόμενη μας ήρθε και ο σουπερ μάγειρας νίκος,η αναστασούλα με τον σαράντη..η αλήθεια είναι πως έλειπαν αρκετοί και ιδιαιτέρως η ελίζα που μιλούσαμε συνεχώς στο τηλ,αλλά γενικά η παρέα ήταν εξαιρετική...και αληθινή.. οι στιγμές υπέροχες...γεμάτες με μουσική και τραγούδια..

δε ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ...τα γέλια όλο το βράδυ,το τάβλι της άννας και της αλίκης...τον αργυρη να γρατζουνά την κιθάρα(μήνυμα για το μέλλον:) ), την αντιγόνη με τη βρύση που έσταζε,την νάντια στην καρέκλα σκεπτική,την άννα και την ιωάννα αγκαλιά με τις κιθάρες τους...ήμουν πλημμυρισμένη συναισθήματα...φιλίας..αγάπης έρωτα...δεν ηθελα τίποτα να τελειώσει...οι στιγμές απίστευτες...σαν κι αυτή που άκουσα το κολοβό της αντιγόνης ή το τραγουδάκι της νάντιας που έφερνε λίγο σε σφακιανάκη..και να τα γέλια και τα πειράγματα..να μιλήσω για το καγιάκ και το κογιότ?μπα...δε χρειάζεται..όπως δε χρειάζεται να μιλήσω και για το μπουγέλομα στο γκαζόν ή το σκούπισμα στις μπριζόλες..τα δάκρυα απο το γέλιο τα νιώθω ακόμα όταν το σκέφτομαι....ήμασταν πολύ καλά τότε...όλοι με όλους..ήμασταν όλοι μαζί..όχι απλά μια παρέα αλλά κάτι πολύ πιο δυνατό..έτσι τουλάχιστον πίστευα γιατί ο κάθενας απο εμάς είχε στενές σχεσεις με τον καθένα ξεχωριστά...δυνατές φιλίες..και δυνατοί έρωτες που είχαν φανεί από τότε.. δεν ξέρω γιατί τα θυμάμαι...ίσως γιατί συχνα στεναχωριέμαι που τα πράγματα ήρθαν έτσι..και χαθήκαμε...άλλοι μάλωσαν,άλλοι παρεξηγήθηκαν αλλά εμένα μου έχει μείνει κάτι πολυ δυνατό και έντονο απο όλο αυτό...οι στιγμές...που τουλάχιστον εκείνη την ώρα ήταν αληθινές...

δεν ξέρω αν το παρελθόν μπορεί να φτιάξει το μέλλον,αλλά αυτή τη στιγμή που γράφω ότι γράφω δακρύζω...γιατί πολύ απλά όλοι αποτελέσατε ένα κομμάτι της ζωής μου..μικρό ή μεγάλο..
λατρεύω τις στιγμές αυτές.....το τί συνεπάγεται απο τη φράση αυτή με τα Bold αναρωτηθείτε μόνοι σας...και ακούστε λίγο το κολοβό...γιατί θα έρθουμε έστω και για λίγο ο ένας κοντά στον άλλον...δεν είναι κακό....

μόνο μια θέση να κρατάς εκεί που πάς...
στον ουρανό και στο βυθό μαζί σου θα ρθω....

τίποτα δεν αλλάζει...αρκεί να μη θέλουμε εμείς να το αλλάξουμε...

μάθε τη γλώσσα της σιωπής ...

Συλλαβίζω ακόμα τον ρυθμό
αν ακούς, στις μουσικές σου πετώ
φτάνουν λίγα κάρβουνα οι ματιές
μια ζωή να προσκυνάω δυο στιγμές

Μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε
στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί
Τ' άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε
είν' η αγάπη απάτητη γη

Συλλαβίζω αρώματα σκιές
αν μ' ακούς, ακούω κι αυτά που δεν λες
Φτάνει ένα φιλί σου προσευχή
να 'ρθει ο ήλιος για μια βόλτα στη γη

Μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε
στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί
Τ' άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε
είν' η αγάπη απάτητη γη


απλά άκου... κι αν μακούς εμένα μου φτάνει...γιατί τότε ξέρεις...μόνο τότε ξέρεις...

χρώμα στη ζωή ...

εδώ και λίγες μέρες έχω γυρίσει πίσω..είμαι ξανά στη βάση μου,όπως συνηθίζω να αποκαλώ τον τόπο όπου ζουν οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου ... και γιαυτό και ο τίτλος...τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ τί είναι αυτό που σου δίνει πραγματικό φώς..πραγματική δύναμη που ισοδυναμεί με ένα έντονο χρώμα στη ζωή ...
οι σκέψεις μου αυτές νομίζω γεννήθηκαν με αφορμή τους στίχους του ζακ στο " Η πόλη των χρωμάτων"..γι'αυτούς που δεν το έχουν ακούσει,ο νεαρός τραγουδοποιός μιλά για την πόλη του που όλοι την βλέπουν γκρίζα και μίζερη...μες τα γκρίζα σπίτια τους γκρι θα μιλούν γκρι θα αγαπάνε...απο τη συνέχεια του τραγουδιού καταλαβαίνω πως ούτε ο ζακ το αντέχει αυτό και έτσι (Παίρνω μαζί μου ουράνια τόξα αυτή μου η λόξα γεμίζει με δόξα το πάρτι) φτιάχνει στο μυαλό του μια νέα πόλη..την πόλη των χρωμάτων ..
Κόκκινα πράσινα κίτρινα μπλε σπίτια στους δρόμους και αστυνόμους μπορντό,Παντού χαμόγελα και χρώμα στα μαλλιά και τους ώμους και ένας σκύλος καρό,Πορτοκαλί τα πεζοδρόμια και οι τοίχοι γαλάζιοι και τα περίπτερα ροζ..αυτή η πόλη κάθε μέρα μπορεί να αλλάζει και να γεμίζει με φως ...
το τραγούδι λοιπόν αποτέλεσε την αρχή κι εγώ συνεχίζω...
χρώμα στη ζωή μου είμαι σίγουρη πια πως δίνουν οι λέξεις αγάπη,φιλιά,ελπίδα,έρωτας...
τις μέρες αυτές ίσως γιατί το είχα τόσο πολύ ανάγκη να το νιώσω,κατάλαβα πως η στοργή και η αγάπη της οικογένειας είναι κάτι το αναντικατάστατο..είναι κάτι που μου λείπει πολύ κάτι που το έχω ανάγκη όλο και περισσότερο...όταν αισθάνομαι λοιπόν την αγάπη αυτή νιώθω ότι είμαι πλήρης ότι είμαι πραγματικά ευτυχισμένη...μόνο με το "λευκό"χρώμα θα το παρομοίαζα όλο αυτό...με το λευκό της αγνής και απόλυτης αγάπης..της μητρικής,της πατρικής...της αδερφικής..άντε σε αυτό το τελευταίο να βάλω και το" λαχανί" που ταιριάζει στις έντονες,απλές στιγμές με τα αδέρφια μου σεναν καναπέ με την πίτσα στο χέρι μπροστά από έναν "κόκκινο" αγώνα μπάσκετ...
άλλο χρώμα στη ζωή μου είναι το "μπλέ " και το "ρόζ"...το μπλέ ταιριάζει στους φίλους μου και το ροζ στις φίλες μου,που αν δεν υπήρχαν κι αυτοί δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου...μαζί τους το γέλιο,τα αστεία,το δέσιμο,το κλάμα,οι συζητήσεις και ατελείωτες ώρες σιωπής και κατανόησης...
το" γαλάζιο ",επίσης,του ουρανού και της θάλασσας είναι ένα ακόμα χρώμα που η απουσιά του σίγουρα θα είναι αισθητή...το απέραντο,αυτή η αιωνιότητα..αυτό το μαγικό συναίσθημα ελευθερίας υψώνοντας τα μάτια ψηλά ή κοιτώντας στο βάθος τη θάλασσα που ποτέ δεν αλλάζει...είναι κάτι που πάντα θα έχω μέσα μου αν θέλω να μαι ευτυχισμένη...
ένα άλλο χρώμα είναι το "κόκκινο"...το κόκκινο του έρωτα..της καρδιάς και της αγάπης..το χρώμα που όταν μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων τους μεταμορφώνει...με ανταπόκριση ή χωρίς ο έρωτας στη ζωή ή με τη ζωή είναι απίστευτο συναίσθημα.....να μπορώ να σου πώ τα πάντα με ένα βλέμμα,να μπορώ να κάνω τα πάντα για σενα,να μπορώ να νιώσω τα πάντα για σένα.....να μπορώ να είμαι εσυ και εσύ εγώ....
πώς θα μπορούσα να ξεχάσω το "ασπρόμαυρο" που υπάρχει κι αυτό στη ζωή μου....? αυτό το χρώμα είναι η απώλεια κάποιων από τους σημαντικούς μου ανθρώπους...η θύμηση τους θα υπάρχει πάντοτε στη ζωή μου...εκείνοι θα υπάρχουν πάντοτε μέσα μου με αποτέλεσμα και το ασπρόμαυρο να είναι ένας συνδυασμός που θα υπάρχει για πάντα στον δικό μου κόσμο αφού δεν θα αφήσω τπτ και κανέναν θεό-χρόνο να μου εξαφανίσει όλα αυτα που με δένουν με τα αγαπημένα μου πρόσωπα που τόσο μου λείπουν και αποτελούν στην πραγματικότητα κομμάτι του εαυτού μου ........
αυτά είναι τα χρώματα της ζωής μου...το δικό μου ουράνιο τόξο , που αν δεν εμφανίζεται με κάνει δυστυχισμένη...αν το ένα λείπει τότε λείπει και το απόλυτο...
θέλω να βλέπω κάθε μέρα το ουράνιο αυτό τόξο...από όποιο παράθυρο κι ας κοιτάζω τη μέρα που ξημερώνει... μόνο τότε όλα θα γίνονται όπωςσ τα περιγράφει και ο ζάκ ....

Και τότε όλοι γλυκιά μου πόλη και εκείνοι που κάθονται κι αυτοί που όλη μέρα δουλεύουν
Καρδιές παράθυρα και πόρτες ανοίγουν,πετάγονται έξω,γελούν τραγουδούν και χορεύουν !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

καλό ξημέρωμα με πολλά πολλά χρώματα και φως στις ζωές μας ....

Aπεργία ή όχι ?

το παρακάτω έχει μονάχα ενημερωτικό χαρακτήραα...

Κλειστά τα Πανεπιστήμια από 20-24 Μαρτίου

όλα τα πανεπιστήμια?? και της θεσσαλονίκης?? και τα ΤΕΙ ??
Στην Αθήνα τους ενημέρωσαν...στα Γιάννενα το ίδιο...στη σχολή μουυ όμως όχι..γιατίιιι??
και ρωτάω λοιπόνν...........
έχεί το ΑΠΘ απεργίαα?
Άντε να δούμε.... :)

Έλα μαζί μου, κάπου να πάμε χέρι με χέρι. ...

η τηλεόραση ανοιχτή στον 30φυλλόπουλο ο οποίος περιμένει να γεννήσει η κιμ και να βγάλει τη μπουρμπούλια στο γυαλί μέσα από το κελί της...και περιμένει...και περιμένει...και περιμένω κι εγώ με τη σειρά μου....
τα φώτα σβηστά,μπροστά απο τον υπολογιστή με το τρελοκούτι ανοιχτό,προσπαθώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου...με μια προτεραιότητα βρε αδερφέε...τα λόγια δεν βγαίνουν παρα μόνο κάτι δάκρυα αισθάνομαι...λείπει ... κι είναι εδώ κι ας είναι μακρυά... κι όλα είναι αλλιώς .. κι εγώ σε γυρεύω κι ότι ωραίο που ζητάω είσαι εσύ...ότι ωραίο...μα εσύ όπως πάντα λείπεις......... σε περιμένω...

πώς μπορούν και τα συναισθήματα μέσα μας μπερδέυονται? τι γίνεταιι?
έρωτας ανάγκη αγάπη θλίψη ανάγκη έρωτας αγάπη ......
ελπίδα

έλα για λίγο ...
μόνο για λίγο ....

το χωρίς νόημα σταματά εδώ... κλείνω και τον alpha ... με κούρασε... διαφημίσεις θα έλεγα χρειάζομαι .. μουσική....καλή μουσική κι εσένα.... μην αργήσεις....

stop .

. . . στα fm

Πριν πέσω για ύπνο,πάντα φαντάζομαι και ονειρεύομαι όλα αυτα που θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω ... τα τελευταία 3 χρόνια στριφογυρνά στο μυαλό μου η ιδέα ενός ραδιοφωνικού σταθμού,εδώ στη χαλκίδα,διαφορετικού από όλους τους άλλους...ενός σταθμού που δε θα ξέρει τι θα πεί η λέξη playlist, που δε θα λειτουργεί για το κέρδος, αλλά για να κρατάει συντροφιά σε ανθρώπους που θέλουν να ζούν τη μαγεία του,που θεωρούν αποκρουστικό το χαζοκούτι με τις εικόνες,και που πολύ περισσότερο σαυτούς που αναζητούν κάτι να τους εξάψει τη φαντασία και να τους βάλει στη διαδικασία με τη συνοδεία της μουσικής ως "χαλί" , να κάνουν πολλά πάρα πολλά όνειρα...Όσο έμενα εδώ μόνιμα μονάχα ένας σταθμός με έβαζε στη διαδικασία αυτή και ικανοποιούσε και τις μουσικές μου προτιμήσεις...εντάξει όχι πάντα αλλά ήταν 0ο μοναδικός που ήταν λίγο πιο ψαγμένος...ο μοναδικός που έβαζε και θηβαίο και πασχαλίδη αλλά και ζακ :)... δεν είχα ακούσει ποτέ όμως κάτι άλλο...όπως τα "μη δημοφιλή" απο τρύπες,από ξύλινα σπαθιά,από ιωαννίδη...για μάλαμα και παραπλήσιους δεν κάνω καν λόγο..υπήχαν στιγμές που με το άγχος των πανελληνίων ένιωθα απελπισμένη και έψαχνα τραγόυδια να ακούσω,να χαλαρώσω,να σκεφτώ,που δεν είχα,και τελικά δεν άκουγα ποτέ...
ένα από τα πράγματα λοιπόν που σκέφτομαι πολύ είναι ο σταθμός αυτός...έχω βρει ήδη την πρώτη παραγωγό και έχω στο μυαλό μου σχεδιάσει τις πρωινές εκπομπές της κυριακής που θα είναι αφιερωμένες στις μικρές φάτσες της πόλης...
γενικότερα μιλώ γιαυτό το όνειρο γιατί πιστεύω πως η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή κάποιου...είμαι μόνη,στη χαλκίδα,όλοι λείπουν και καταπιάνομαι απο το ραδιόφωνο που μόνο απομένει,αφού όλα τα σιντι είναι θεσσαλονίκη ... ονειρεύομαι λοίπόν έναν σταθμό που θα μπορεί να ανταποκριθεί στις προτιμήσεις κάποιων που θα τύχει στο μέλλον να βρεθούν και να νιώσουν τόσο μόνοι στην πόλη αυτή που δυστυχώς τείνει να γίνει ανούσια ...

όλα αυτά μάλλον τα γράφω με αφορμή το χώρο που βρήκα για να αρχίσει σιγά σιγά το όνειρο να πραγματοποιείται ... είανι στόχος...και τον οφείλω και σε σενα που έφυγες αφήνοντας τόσα στη μέση...θα τα καταφέρω...και ξέρεις γιατί? γιατί τα καλύτερα πράγματα αρχίζουν από ένα όνειρο ζωής...


***και για να προλάβω και κάποιους..ναι ναι ναι...ο σταθμός αυτός θα παίζει τρελά ζααακ ... :):):)

πάει καιρός..

μετά από αρκετούς μήνες άνοιξα τα μάτια μου από ένα βαθύ και περίεργο ύπνο και βρισκόμουν στην Αθήνα...πάει καιρός τελικά...και αυτό ταιριάζει στα πάντα..πέρασα ένα δίωρο χτες βράδυ,χαζεύοντας από το μπαλκόνι όλα τα φώτα που μαρτυρούσαν τη ζωή της πρωτεύουσας παρόλο που ΄το ρολόι έδειχνε 3... το μυαλό μου όπως και τα μάτια κόλλησαν στο ολυμπιακό στάδιο..θυμήθηκα την έναρξη των ολυμπιακών που με είχε βρεί στο ίδιο σπίτι,στο ίδιο μπαλκόνι αλλά όχι μόνη...και χτες πάντως δεν ήμουν τελείως μόνη..ξέρω ότι δίπλα μου είχα μια μορφή...έναν άγγελο που με κοίταζε..το ξέρω..το νιώθω ακόμα... σήμερα θα κάνω πράγματα που έκανα παλιά..βόλτα στην ερμού,στο μοναστηράκι,στην πλάκα.. η ψυχή ξανανιώνει...το μυαλό λίγο πρέπει να αφήσει τη λογική στην άκρη και όλα θα είναι καλά... έχω μάθει πως η ζωή θέλει ρίσκο...και είμαι έτοιμη να ρισκάρω ξανά και ξανά για να τη ζήσω στο μεγαλύτερο βαθμό... γιατι η ζωή είναι ωραία.. και γιατί θέλω να τη ζήσω έχοντας ωραίους ανθρώπους στο πλάι μου ...

όλο δικό σου .....

υπάρχουν τραγούδια που τα ακούς για πρώτη φορά και απλά νιώθεις ότι φέρουν μέσα στους στίχους τους αυτό που φέρεις εσύ μέσα στην καρδιά σου...με πολλά δάκρυα που δεν ξέρω από τι ακριβως προέρχονται παίζει το παρακάτω,εδώ στο κρυφοό μου ημερολόγιο...στον κρυφό μου εαυτό.......
Did I disappoint you or let you down?Should I be feeling guilty or let the judges frown?'Cause I saw the end before we'd begun,Yes I saw you were blinded and I knew I had won.So I took what's mine by eternal right.Took your soul out into the night.It may be over but it won't stop there,I am here for you if you'd only care.You touched my heart you touched my soul.You changed my life and all my goals.And love is blind and that I knew when,My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.Shared your dreams and shared your bed.I know you well, I know your smell.I've been addicted to you.

Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.

I am a dreamer but when I wake,You can't break my spirit - it's my dreams you take.And as you move on, remember me,Remember us and all we used to beI've seen you cry, I've seen you smile.I've watched you sleeping for a while.I'd be the father of your child.I'd spend a lifetime with you.I know your fears and you know mine.We've had our doubts but now we're fine,And I love you, I swear that's true.I cannot live without you.

Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.In mine when I'm asleep.And I will bear my soul in time,When I'm kneeling at your feet.

Goodbye my lover.Goodbye my friend.You have been the one.You have been the one for me.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.I'm so, I'm so, I'm so hollow.

χωρίς ίχνος συναισθηματισμού ... μάλλον ... :)

ήρθε η ώρα να βάλουμε το Love Generation στο τέρμα( όπως λεει και μια καλή φίλη) και να αρχίσουμε να χορεύουμε ασταμάτηταα...να γελάμε να χαιρόμαστε τη στιγμή(όπως έκαναν κάποιοι ως τα ξημερώματα της κυριακής)... τότε δεν ήμουν καλά...όμως τώρα σας προτρέπω εγώ...μουσική καλή και αισιόδοξη στο τέρμα,στις πατούσες κάλτσες ζεστές,στα μάτια φακούς επαφής(τα γυαλιά είναι επικίνδυνα),στο δωμάτιο μακριά απο κάθε τραπέζι και κάθε καρέκλα και αρχίζουμε....μα πάνω απόλαααααα σκεφτόμαστε θετικά,αισιόδοξα και διώχνουμε κάθετι που δημιουργεί προβλήματα...

η ζωή είναι υπέροχη...και ναι ναι γιώργο/ηλία αρχίζωωωω.....
γιατί να σκάμε???
έχουμε την υγειά μας
την οικογένεια μας
τους φίλους μας
την καλή μας μουσική
και φυσικά
ζούμε στην πιο όμορφη πόληηη.....

τι άλλο θέλουμε για να είμαστε καλλλλλλλάαααα???????????
ε και ο φτωχός ο πρίγκηπας θα έρθει κι αυτός...και αν χωράει και κολλάει θα μπει κι αυτός στις όμορφες στιγμές μας..τότε μόνο θα είναι πρίγκηπας....
ναι ναι...φυσικά και μέσα σε όλα αυτά είσαι κι εσύ..πως άλλωστε να μην είσαι χαζε?είσαι ότι πολυτιμότερο έχω...και ναι σέχω πάντα δίπλα μου ....

καλημέρααααααααααααααααα :) :) :) :) :) :) :) :) :) :)

σαν τον άνεμο να ανακουφίσεις τη ψυχή μου ...

να έρθεις...

ντυμένος στ'άσπρα...λευκός σαν το απαλό χιόνι...να προβάλλει μαζί σου ένας ζεστός ήλιος που όμως δεν θα μπορεί να λιώσει την αγνότητα σου...να προβάλλει ένα φως δυνατό,λαμπερό
που θα σε συνοδεύσει...για λίγο..

να έρθεις...

να καθίσεις δίπλα μου σιωπηλός,απλά να με κοιτάς..να νιώθω την αναπνοή σου στο δωμάτιο και να προσπαθώ να την εγκλωβίσω για πάντα σενα γυάλινο μπουκάλι...μπας και καταφέρω
και κρατήσω και κάτι άλλο δικό σου...

να έρθεις...

να μου θυμίσεις τις στιγμές που ξαπλώναμε και κοιτάζαμε τα αστέρια..ποιο είναι το πιο μακρυνό..το πιο φωτεινό...το πιο ζωντανό...τώρα πιά τα κοιτάζω μόνη...εδώ και τρία χρόνια..

να έρθεις...

να κλείσω τα μάτια,να νιώσω την παρουσία σου...να με σφίξεις στην αγκαλιά σου..να μου μεταδώσεις την ενέργειά σου...να νιώσεις την ανάγκη να μη σε χάσω ξανά,στο πρόσωπο μου...

να μείνεις...

για πάντα...

κοντά μου...

πονάω...

γιατί...?

να ακούσω τη φωνή σου..να αισθανθώ το χαμόγελο σου...να κοιτάξω βαθιά στα μάτια σου,να δω τον
άλλο μου εαυτό ...

να μη φύγεις ξανά...

να στέκεις δίπλα μου...

επανέρχομαι....ξανά χωρίς εσένα....

93,6 ...

διάβαζα....γράφω σε 5 ώρες..ασυναίσθητα άνοιξα τον υπολογιστή και άνοιξα το online του σταθμού που έκανες εκπομπή..τέτοιες ώρες..όλα ασυναίσθητα..και το τραγούδι που ξεκινούσε...? για σένα....όλα είναι για σένα... όπως και αυτό που έπαιξε...

When the night has come And the land is dark And the moon is the only light we see
No, I won't be afraid Oh, I won't be afraid Just as long as you stand Stand by me,
so* Darling darling stand by me Oh, stand by meOh stand, stand by me, stand by me
If the sky that we look upon Should tumble and fall Ot the mountain Should crumble to the sea
I won't cry, I won't cry No, I won't shed a tear Just as long as you stand Stand by me


stand by me ...

έλα για λίγο..μόνο για λίγο...

διάβαζα και απότομα γύρισα πίσω δυο-τρεις φορές...μάταια..τι ζητούσα ε? τι.....απλά να σε έβλεπα...να έμπαινες μέσα φουριόζος,να τα έκανες όλα ανω κάτω όπως πάντα,να μου έσκαγες ένα φίλί στο μάγουλο και μετά να έφευγες...

έλα για λίγο..... όπως τότε...πριν 3 χρόνια ακριβώς..

αληθινά όνειρα ...

κάθομαι σκυφτή και αναρωτιέμαι...τι κάνω που πάω...τι νιώθω...

Γιατι δε βλέπεις απ'έξω τους φοίνικες και τη θάλασσα?
Μάλλον δε κατάλαβες πως το "έξω" είναι το μυαλό σου....
Κοίτα καλά και θα δεις ότι ποθεί η καρδιά σου. Αλλά πρόσεξε γιατί το μυαλό είναι τρελό και παιχνίδια κάνει.Πρόσεξε μη μείνεις για πάντα χαμένη εκεί μέσα....

συνέχισα να σκέφτομαι τα λόγια αυτά..τι θέλω,τι κάνω..γιατί η ψυχή μου αιμορραγεί δάκρυα...

Μην κλαίς όταν πονάς γιατί τα δάκρυα σου μετατρέπονται σε οξύ και καίνε τη ψυχή σου...
και σιγά σιγά εκείνη μετατρέπεται σε μαύρη τρύπα που ρουφάει όλο σου το "έιναι" , μέσα της...
να προσέχεις τα δάκρυα...άλλωτε σε απελευθερώνουν και άλλωτε σε σκοτώνουν....

νιώθω καλύτερα..ξέρω και αισθάνομαι ότι αυτά που ζω είναι στιγμές αληθινές..μοναδικές...δε θα τις χάσω..δε θα αφήσω καμία να μου φύγει έτσι..χωρις να το παλέψω για να τη ζήσω..όλα θα πάνε καλά....όλα.... και η ήττα άλλωστε μέσα στο παιχνίδι είναι.. :)

σευχαριστώ...

εγώ κι εσύ..

Ταξίδι έγινα για σένα
μέσα στον κόσμο σου να μπω
πλανήτες φώτισα μαζί σου
βοριάς εσύ νοτιάς εγώ
τ' αστέρι έπεσα για λίγο
στην αγκαλιά σου ο ουρανός
ήλιος που καίει η ματιά σου
φωτιά εσύ νερό εγώ
γλυκιά στιγμή για μας θα ζει
εσύ είσαι εγώ κι εγώ εσύ

Εγώ κι εσύ θα πει Θεός
Εγώ κι εσύ μαζί... Θεός
Κι όταν μ'αγγίζεις όλα είναι φως
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός Εγώ κι εσύ μαζί... Θεός

Κι όταν μ'αγγίζεις όλα είναι φως
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός

Θύελλες σου έφερα να παίξεις
τραγούδια να 'χεις να γελάς
το σ'αγαπώ σου χίλιες λέξεις
μες την σιωπή μας μου μιλάς
γλυκιά στιγμή για μας θα ζει
εσύ είσαι εγώ κι εγώ εσύ
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός Εγώ κι εσύ μαζί... Θεός

Κι όταν μ'αγγίζεις όλα είναι φως
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός
Εγώ κι εσύ μαζί... Θεός
κι όταν μ'αγγίζεις όλα είναι φως
Εγώ κι εσύ θα πει Θεός
Εγώ κι εσύ μαζί Θεός

στιγμές σαν κι αυτή..

το μόνο φως που υπάρχει εδώ ειναι αυτό του κεριού
το μόνο φώς στη ψυχή μου είναι η λατρεμένη ελπίδα.

η ελπιδα όχι του όλα θα πανε καλά..
η ελπίδα του ότι θα κάνω τα πάντα να πάνε όλα καλά..
η ελπίδα του ότι θα έχω δύναμη να παλέψω..

χτες συνάντησα κάτι παιδιά στη ραστώνη που αν τα έβλεπα στο δρόμο σίγουρα θα τα αγνοούσα..δεν μιλήσαμε καθόλου...κάποια στιγμή άνοιξε η πόρτα και μπήκε ενας άνθρωπος γύρω στα 50..ταλαιπωρημένος..αξύριστος,με βρώμικα ρούχα,σκισμένα... ήμασταν εμείς πάνω ενώ η παρέα που προανέφερα καθόταν κάτω..ξαφνικά ακούσαμε μια φωνή τρεμάμενη..
-μήπως έχετε κάποια χρήματα..?είμαι άστεγος..και άνεργος..αν δεν έχετε δε πειράζει το καταλαβαίνω..εξάλλου είστε νέοι..
γύρισα να κοιτάξω την αντίδραση τους,που ντρέπομαι για μενα νόμιζα ότι θα τον αγνοήσουν..
-και κάποια χρήματα έχουμε,και ρετσίνα θέλουμε να σε κεράσουμε..τι λές θα κάτσεις στην παρέα μας?μπορείτε να φέρετε μια ρετσίνα και ένα ποτηράκι ακόμα παρακαλώ..?
ακούγοντας αυτό ένιωσα απίστευτα ευτυχισμένη...ο κύριος αυτός πράγματι έκατσε μαζί τους αφου τον άκουσα να λεει ότι η ρετσίνα θα τον ζεστάνει λίγο...θα μπορεί πιο εύκολα έτσι να περασει το βράδυ του..σκεφτόμουν συνέχεια...αναρωτήθηκα πολλές φορές τί ήταν αυτό που με έκανε να νιώσω έτσι...΄στο τραπέζι μας είχε πέσει σιωπή...μάλλον και οι 3 το ίδιο θα σκεφτόμασταν..κάναμε να ακούσουμε λίγο από τη συζήτηση...
-α ρε γίαννη παλληκάρι,αυτο έλεγε και το τραγούδι εκείνη την ώρα,είανι τιμή μου που πίνω τώρα εδώ..αυτό το κρασί..με σενα..με έναν αληθινό άνθρωπο μεσα σαυτό τον κόσμο που ζούμε..
δεν μπορούσα να ακούσω πολλά αν και πραγματικά ήθελα...μετα απο λίγο ήρθε μια μεγάλη πιατέλα με φαγητό για τον γιάννη..κερασμένη απολα τα παιδιά...σε καποια στιγμή εκείνος δάκρυσε και τους είπε ευχαριστώ..τότε ό νέος άρχισε να φωνάζει..
-μη ζητάς ευχαριστώ...δεν πρέπει..είμαστε ή δνε είμαστε μια παρέα εε?γιατί έβαλες τα κλαματα τώρα γαμώτοο?είπε κι εκείνος δακρυσμένος..
-γιατί θέλω να πεθάνω..δεν αντέχω άλλο έτσι... ψάχνω συνεχεια δουλειά..και τιποτα..μόνο αυτο έχω..και βγάζει απο το μπουφαν του ένα μικρό βιβλίο που έμοιαζε με αγία γραφή..όμως κι αυτό τι να το κάνω?δεν υπάρχει θεος...κοιτα πως είμαι..
-μπορείς να μη το ξαναπείς αυτόο?εε μπορείςς..μα σκέψου το..δεν γίνεται να μην υπάρχει θεός..όποιος κι αν είναι αυτός ότι κι αν ειναι..όλοι μας έχουμε το θεό μας..έτσι είναι οι άνθρωποι ρε γιάννη..πάψε να είσαι απαισιόδοξος γίνεται? θέλω να χαμογελάς...γιατί ο κόσμος αυτός θα αλλάξει..θα το δείς..θα αλλάξει...
δώσανε τα χέρια..μια σφιχτή αγκαλιά ακολούθησε που για να πώ την αλήθεια τη ζήλεψα πάρα πολύ....
εμείς τόση ώρα δε μιλούσαμε..ξαφνικά γυρνά ο φίλος μου και μου λεει..
-ρε συ πιστεύεις πως όλο αυτό που ζούμε μπορεί να προμηνύει τη 2α παρουσία..? δεν είμαι καλά..ρε..είμαι γεμάτος κόμπους στο στομάχι..εμείς γκρινιάζουμε για τόσο ελεινά πράγματα και δεν έχουμε τα μάτια να δούμε ότι το πρόβλημα είναι αλλού...έλεος δηλαδή..
εγω δε μίλησα..απλά μεσα μου έκανα μια μικρή προσευχή....

χτες πήρα λοιπόν ένα μάθημα ζωής..από δυο άτομα,απο το καθένα ξεχωριστα,απο δυο ανθρώπους λοιπόν που δε περίμενα,ίσως και απο κρυφό/φανερό σνομπισμό,ότι θα μου δώσουν..

θα συνεχίσω κι εγώ να βλέπω με αισιοδοξία τα πράγματα..και με χαμόγελα..πολλά χαμόγελα..και που ξέρεις ίσως τότε κι εσύ νιώσεις αν αυτά ειναι αληθινά ή όχι...

μέσα απο την καρδιά μου ευχαριστώ αυτους τους δυο ανθρώπους που μου δείξανε τι σημαίνει αλήθεια,αγάπη και πίστη....

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου και μια σιωπή που τη στοιχεώναν μυστικά..

γιατί το βλέμμα είναι αυτό που ΄χει τη δύναμη...και γιατί η δύναμη αυτή είναι κάτι άλλο παρά πραγματική..όπως και το βλέμμα ...

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

"σε γυρεύω κι ότι ωραίο που ζητάω είσαι εσύ...."

τα χείλη κλειστά ένα ολόκληρο βράδυ που εγώ πάλευα να σε δώ...μια φορά..για λίγο..
τα χείλη παραμένουν σφραγισμένα,μα θέλω να ακουστεί το παρακάτω..με μια μικρή ευχή..να μην ήμουν τόσο αδύναμη...

εγώ θα συνεχίζω να σε σφυρίζω...όπως άλλωστε το έκανα πάντα...

Έτσι που ήρθες κι έφυγες ,δε σ’ έμαθα ποτέ
Πίσω απ’ τα δυο σου μάτια, πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου ’μεινες π’ όλο ξεχνάω τους στίχους

Και σε σφυρίζω, σε σφυρίζω
Στα στενά σε μουρμουρίζω
Μες τα λόγια σου βραχνιάζω
Σε μπερδεύω σε φωνάζω
Κι είναι και τώρα όπως και τότε
Όπως τα βράδια που μου λείπεις
Σαν το τσιγάρο που αργοσβήνει
Το άγγιγμά σου που μ’ αφήνει

Πως άρχισες και τέλειωσες,δεν έμαθα ποτέ
Σε μια σταλίτσα γέλιο πήγες και κρύφτηκες
Σαν τραγουδάκι μου ’μεινες π’ όλο ξεχνάω τους στίχους

Και σε σφυρίζω, σε σφυρίζω
Στα στενά σε μουρμουρίζω
Μες τα λόγια σου βραχνιάζω
Σε μπερδεύω σε φωνάζω
Κι είναι και τώρα όπως και τότε
Όπως τα βράδια που μου λείπεις
Σαν το τσιγάρο που αργοσβήνει
Το άγγιγμά σου που μ’ αφήνει

φοβάμαι ....

να γυρίσεις στη ζωή ...

μια στιγμή απ΄τα χέρια έχει χαθεί...αν σε είχα...θα'χα δεύτερη ζωή...

μα δεν αλλάζει..ο ήλιος φτάνει..ο κόσμος είναι... ένα άστρο μακρινό...

ξέρω υπάρχω,τόσα πράγματα απλά...

αν μπορούσα να κρατούσα μια στιγμή,μια εικόνα,να γυρίσεις στη ζωή...

μα δεν αλλάζει..ο ήλιος φτάνει...ο κόσμος είναι... ένα άστρο μακρινό...


Κωσταντίνος Βήτα
. -

εγώ ότι αγάπησα σ'εκείνον το χρώστω...

στέκω και κλαίω..απλά τρέχουν δάκρυα..οι λυγμοί κόπηκαν..μαχαίρι..ο φόβος,η απουσία, η ανάγκη όλα μετατρέπονται σε έναν ατέλειωτο πόνο..πόνο που δε θα περάσει μάλλον ποτε..

είναι άσχημο να αμφισβητούνται τα συναισθήματα σου και ακόμα πιο άσχημο να μη μπορείς να κάνεις κάτι για να διώξεις αυτή την αμφισβήτηση..πονάω..πνίγομαι...ο κόμπος μεγαλώνει..σφίγγει και η καρδιά θα σπάσει...στέκω ακίνητη,αδύναμη παλεύοντας να σκεφτώ ότι όλα θα πάνε καλά..μα δε γίνεται αυτό..δε γίνεται..

μακάρι να χα τη δύναμη να κάνω κάποια πράγματα..να τα καταλάβεις..να καταλάβεις πως και για μενα τίποτα δεν ήταν εύκολο..πως τίποτα δεν είναι εύκολο...να νιώσεις ότι όσο κι αν παλεύω,τίποτα δε φεύγει απο μέσα μου..αλλά όπως φαίνεται ίσως τίποτα πια δεν έχει σημασία..

ξέρεις κάτι...λενε πως όταν αγαπάς,πονάς....και εγώ πονάω όσο δε φαντάζεσαι...

οι θετικές σκέψεις για τις οποίες συνηθίζω να μιλώ και να σας πρήζω με εγκατέλειψαν....
γιαυτο εγκαταλείπω κι εγώ...
τι ..?
μάλλον τα πάντα...



cant take my mind off of you

πηδάς στον αέρα,σκας στο πάτωμα...

Όταν ήμουν μικρή κάθε φορά που η ψυχή μου άδειαζε,πήγαινα τρέχοντας στην αγκαλιά της μαμάς μου,την τραβούσα και έκλαιγα...ένιωθα πολύ απλά μέσα μου ένα σφίξιμο σαν κάποιος να είχε εισβάλει μέσα μου και να με πιέζει..προσπαθούσα να της περιγράψω τον πόνο μα ήταν μάταιο γιατί δεν το έκανα σωστά ή το έκανα κλαίγοντας με αποτέλεσμα εκείνη να μη καταλαβαίνει και εγώ να πιστεύω πως είμαι η μόνη που νιώθει έτσι..Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως το μούδιασμα μέσα μου ξεκινούσε κάθε φορά που έκανα μια άσχημη σκέψη,κάθε φορά που έχανα κάτι δυστυχώς και κάποιον,κάθε φορά που γενικότερα ένιωθα πως κάτι δεν πάει καλά...

Πριν αρκετό καιρό,πάνε 5 χρόνια,έχασα τη θεία μου..υπήρξε και εκείνη θύμα της καταραμένης ασθένειας που παίρνει μακρυά τους ανθρώπους...αν και ήξερα πως πάσχει απο καρκίνο,και το ήξερε και εκείνη πως το ήξερα,μου είχε δώσει την εντύπωση ότι δε θα έφευγε ποτέ..ήμουν πεπεισμένη πως ειδικά εκείνη,το πρόσωπο που αντικαθιστούσε ακριβώς τη μαμά κάθε φορά που πήγαινε ταξίδι,κάθε φορά που με έπαιρνε αγκαλιά όταν φοβόμουν, δε θα μάφηνε ποτέ και για τίποτα...είμαι σίγουρη πως είχε νιώσει ότι θα έφευγε..και μάλιστα το πότε θα έφευγε..λίγες μέρες πριν κλείσει τα μάτια της(όχι για παντα),καθόμουν δίπλα της και της μιλούσα κανονικά για τα πάντα..της σχολίαζα διάφορα,την έκανα να γελάει και πάνω απ'όλα της έδειχνα ότι είμαι καλα...ο ξάδερφός μου εκείνο τον καιρό ήταν αγγλία όπως και η ξαδέρφη μου και έτσι κατα κάποιον τρόπο είχα αναλάβει εγώ να κάνω τα αστεία και τα πειράγματα..εκείνο το απόγευμα λοιπόν της κυριακής μου μίλησε για πρώτη φορά γιαυτό που θα αντιμετώπιζα στο μέλλον..δε στέκομαι στα άλλα λόγια παρα μόνο στο ότι μου΄είχε ζητήσει να είμαι κοντά στα ξαδέρφια μου και να τους νιώθω για πάντα σαν πραγματικά αδέρφια μου,γιατί στην ουσία αφου είχα μεγαλώσει μαζί τους αυτό ήταν..της υποσχέθηκα πως θα γινόταν έτσι κι αλλιώς αυτό και να μην ανησυχεί..με παρακάλεσε να προσέχω εκείνον περισσότερο...ήμασταν κοντά και με προστάτευε.με αγαπούσε πολύ γιατι ήμουν το μικρό του ξαδερφάκι..και μου έλεγε να τον αγαπώ γιατί το χρειάζεται μεσα στη τρέλα του...εγώ τα άκουγα,συμφωνούσα,χωρίς να συνειδητοποιώ ότι θα ταν η τελευταία φορα που τα άκουγα...άρχισα να νιώθω το σφίξιμο..έφυγα...την τρίτη έφυγε και εκείνη.......

ο καιρός πέρασε...για την ακρίβεια περάσανε χρόνια..προσπαθούσα με κάθε τρόπο να ξεπεράσω την όλη κατάσταση γιατί έπρεπε να δείχνω δυνατή στα ξαδέρφια μου που είχαν κι αυτοί πόσο μάλλον χάσει την μητέρα τους..εκείνος όντως ήταν ο άγγελος μου..όντως με προστάτευε όντως μου έκανε όλα τα χατήρια,όντως με αγαπούσε..το ίδιο κι εγώ...τον λάτρευα..όταν πια το 2003 είχε μπει,μια τετάρτη ακύρωσα όλα μου τα φροντιστήρια..το σφίξιμο που ένιωθα είχε έρθει πάλι..δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παρα μόνο είχα κλειστεί στο δωμάτιο μου απο τις 8,ξαπλωμένη ακούγοντας αλκίνοο...οι ώρες πέρασαν απίστευτα γρήγορα..πήγε 2 και εγώ δεν μπορούσα να κοιμηθώ...στριφογυρνούσα συνεχώς..ξαφνικά άκουσα βήματα απεξω απο την πόρτα..έκανα πως κοιμάμαι..μπήκε μέσα ο αδερφός μου,που είχε έρθει βραδιάτικα απο την αθήνα και με το που έκατσε δίπλα μου στο κρεβάτι τον ρώτησα τι γίνεται...μου απάντησε πως όλα είναι μια χαρά αλλα η φωνή του τον είχε προδώσει..γύρισα κλαμμένη και με το σφίξιμο πιο έντονο απο ποτέ τον ξαναρώτησα..εκείνος μου είπε ότι ο γιώργος είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο..έβαλα τα γέλια και άρχιζα να τον βρίζω που ήταν τόσο γκαντέμης που τράκαρε λίγες μέρες πριν το πουλήσει...ο αδερφός μου δεν γέλουσε..έκανα να σηκωθώ να ντυθώ να πάμε να τον δούμε στο νοσοκομείο.μάρεσε πως πραγματικά πίστευα ότι είχε ψιλοχτυπήσει αλλά δεν ήταν τίποτα σοβαρό..οι επόμενες σκηνές θυμίζουν ταινία...δεν έχω ξανανιώσει έτσι..όταν μου είπε ότι έφυγε ένιωσα το σφίξιμο τόσο δυνατό ώστε θα έπεφτα κάτω...τα μάτια μου άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα,εγώ λυγμούς και ερωτήματα που ακόμα και τώρα είναι αναπάντητα...
ξέρω πως δε καταφέρνω και πολλά με το να τα σκέφτομαι όλα..όμως σίγουρο είναι πως ότνα τα γράφω το σφίξιμο φεύγει..έρχονται δάκρυα..και εγώ ηρεμώ....τώρα πιά το μόνο που κάνω έχοντας αυτά μέσα μου είναι να στέκω όρθια μπροστά στην αλήθεια αλλά καταβάθος να θέλω να γείρω και να κοιμηθώ μέσα σενα ονειρικό ψέμα που θα μου φέρει πίσω όλες εκείνες τις στιγμές και δε θα ξαναχάσω ποτέ κανέναν...

όλα αυτά τα θυμήθηκα επειδή μεπιασε πάλι σφίξιμο σήμερα..λόγω άγχους..έφυγε όμως μόλις κρύφτηκα στην αγκαλιά της μαμάς μου...όπως τότε που ήμουν μικρή....

άφησε στον ουρανό μια ευχή....

αέχω πήξει στο διάβασμα..άγχος άγχος και ξανα-πάλι-άγχος! δεν πάει άλλο..νόμιζα πως τελειώνοντας το σχολείο θα ξέφευγα απο το άγχος των εξετάσεων..από το τρέμουλο όταν η ύλη είναι τεραστια και πόσο μάλλον ακαταλαβίστικη(:Ρ),από το σφίξιμο ότι δε θα τα καταφέρω...και να...ξανα εξετάσεις..βέβαια είναι διαφορετικές αλλά είναι η πρώτη μου φορά και ..και.. και... οχουυυυυυυυυυυυυ..βαρέθηκα να μιλώ για δαυτες..άντε να περάσει τουλάχιστον η ιστορία..

σήμερα αναρωτιόμουν ακούγοντας για πολλοστή(έτσι γραφεται??) φορά το "μια ευχή" της γαλάνη και του υπέροχου κωσταντίνου βήτα,αν είχα μια ευχή μονάχα,που θα μου λέγανε ότι είχε πιθανότητες να πραγματοποιηθεί,ποια θα ήταν...αρχικά λοιπόν πέρασε αμέσως απο το μυαλό μου(και ναι βάζω bold),να σκέφτονταν όλοι όπως εγώ...αμέσως όμως σκέφτηκα καλύτερα,συνειδητοποιώντας πόσο εγωιστικό και ψωνίστικο ήταν αυτό που μου μπήκε σα φλασακι,πως ειδικά έτσι τα πράγματα δε θα ήταν καλύτερα...

έψαχνα λοιπόν έψαχνα...έβρισκα,απέρριπτα,κράταγα,έδιωχνα και κατέληξα στο χαμόγελο..πωπωπω ναι ναι σταματήστε έχετε δίκαιο το παραδέχομαι,σας έχω πρήξει με αυτή την ιστορία..όμως η αλήθεια είναι πως αυτή την ευχή θα έκανα... οι άνθρωποι να χαμογελούσαν περισσότερο.. όσοι δε με ξέρετε(κι όσοι με ξέρετε,πληζ μη με χαρακτηρίσετε ρομαντική...)

απλά σκέφτομαι ότι θα ήθελα πάρα πολύ να έχω στο μυαλό μου ανθρώπους να χαμογελούν...δε μιλάω για γέλιο(με ήχο) γιατί αυτό είναι κάτι προσωρινό..ενώ το χαμόγελο?αυτόματα ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος..τουλάχιστον πιο όμορφος γιατί το αληθινός θα ήτνα ψιλοψέμα...δεν ξέρω..τελευταία γύρω μου βλέπω περίεργες καταστάσεις...και τις βιώνω και εγώ σαν εγώ,αλλά και εγώ σαν φίλη,αδερφή...τελευταία λοιπόν άλλαξα τακτική,αν και το είχα από πάντα...τα βλέπω όλα με χαμόγελο...δηλαδή θετικά...προσπαθώ...κάντο και εσύ που διαβάζεις τις ασυναρτησίες μου...γύρνα λίγο στο πλάι μακρυα απο την οθόνη,κοίταξε ψηλά,κάνε μια όμορφη σκέψη και χαμογέλα...

έτσι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα?

(ακόμα και το βουνό που λέγεται ιστορία φαίνεται λοφίσκος:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ)

έλα χαμογέλααααα χαμογέλαααααααααα
........................

εσείς αλήθεια τι ευχή θα κάνατε?

δεκατρίαααααααααααααααααααααααααααα

Στη ζωή δε θα χαθώ ξανά

πάντοτε θα σ' έχω συντροφιά

όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ

και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο

από αγάπη από αγάπη

Ήσουνα ένα όμορφο παιδί

μες στο δρόμο είχες πουληθεί

απ' τη σκάλα σου ανεβήκαμε ψηλά

κι απ' το τίποτα βρεθήκαμε ξανά

μες στο δρόμο μες στο δρόμο

Είδα ένα πουλί στον ουρανό

ήταν όλα όσα ήθελα να πω

σαν μια πέτρα που πετάς μοιάζει η ζωή

η αδικία και μια έρημη αδελφή

η αγάπη η αγάπη

Όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ

και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο

από αγάπη από αγάπη....

Hρθες σαν το πιο γλυκό αεράκι...

έίμαι πολύ αγχωμένη με την εξεταστική..είμαι γενικά πολυ περίεργα τις τελευταίες μέρες και το ένιωσες...ήρθες...λίγο πριν σηκωθώ εντελώς απο το κρεβάτι,μεταξύ ύπνου και ξύπνιου,εμφανίστηκε στο μυαλό μου ένας κολλητός σου ως δια μαγείας(μπορεί να λέγεται και όνειρο αυτό αλλά δεν το συγχέουμε με τα άλλα όνειρα..) και άρχισε να μου μιλά για κάποια λόγια σου...να μου λεει ότι μαγαπάς και ότι θα θες να είμαι καλά πάντα..να μη στεναχωριέμαι και να παλεύω..μου είπε οτι με σκέφτεσαι συνεχώς..και ότι με βοηθάς με κάθε τρόπο να νιώσω πράγματα για τη ζωή...δε θυμάμαι άλλα...σηκώθηκα κλαίγοντας..σευχαριστώ όμως..για τα πάντα...για τους περισσότερους έχεις πεθάνει...εγώ όμως θέλω μονάχα νά έχω στο μυαλό μου ότι κάποτε θα τα ξαναπούμε...και το πρώτο που θα κάνω τότε είναι να τρέξω να σαγκαλιάσω..και να αφήσω τη "μικρή σου" να κλάψει όχι πια απο νοσταλγία και θλίψη αλλά από χαρά...
σ'αγαπάω...

για σενα που το βάζεις στα πόδια..και για μενα που βάζω το τέλος..εδώ...

πριν καιρό μου είπες πως θα φύγεις για να συνεχίσεις εκεί τη ζωή σου μέχρι να έρθει η ανάσταση όπως συνήθιζες να μου τονίζεις...έκανα πολλά για να σου δείξω ότι μπορείς να το παλέψεις και απο εδώ...κι ότι παρόλο που φαίνεται περίεργο εγώ θα σε βοηθούσα όσο μπορούσα..θα έκανα τα πάντα για να μάθεις να κάνεις όνειρα για τη ζωή και να μη βλέπεις κανένα άλλο χρώμα παρα μονάχα το λευκό...της αθωότητας..να βλέπεις και φώς μέσα σε αυτό σου το σκοτάδι όπου πλησίασα χωρίς σκέψη ή δισταγμό..ίσως αυτό ήταν το λάθος μου..τέλοσπάντων...πριν 3 μέρες έκανα κάτι που ήθελα... εσύ δεν το ένιωσες μάλλον..δε πειράζει..σήμερα ένιωσα εγώ πως τελικά όντως το βάζεις στα πόδια..όντως φεύγεις...μακάρι να πάνε όλα καλά, ή τουλάχιστον όπως τα θες...εγώ ειλικρινά σευχαριστώ που με άφησες να σε γνωρίσω ... και να μάθω...να πάθω...να πονέσω... όλα θα γίνουν όπως πριν και θα μείνει μονάχα μια γλυκειά νοσταλγία.....
να προσέχεις ... και μακάρι να πετάξεις στον ουρανό που αναζητείς με τόση μανία..

το παρακάτω δικό σου..κι ας μην το άκουσες όταν σου είπα....στο αφιερώνω...όπως τότε..την πρώτη στιγμή που το άκουσα...

Η Έκπτωση
Με κοιτάς, το μέρος μου είν' εδώ
είναι ένας τοίχος σ' ένα δρόμο αδειανό.
Και νιώθω τόσο απέραντα φτωχός
στην πιο ωραία αχτίδα του φωτός.

Όπως η χλόη βίαια θα κοπεί
έτσι κι εσύ μια μέρα θ'αρνηθείς.
Θα καταστρέψεις μια μικρή ζωή
κι αυτό το λάθος μία μέρα θα σε βρεί.

Όλη η ζωή, οι μέρες που περνάς
τα σύννεφα κοιτάς, κι ο χρόνος φεύγει.
Όπως και αυτός που έπεσε στη γη
ήρθε ένα πρωί και έγινε σκόνη.

Σ' αγαπώ, το μέρος μου ειν' εδώ
με πήρες απ' το χέρι και σ' ευχαριστώ.
Ήμουνα σ' ένα δρόμο σκοτεινό
πίστευα πως κανείς δεν πέραγε από δω.

Με κοιτάς, το μέρος μου είν' εδώ
είναι ένας τοίχος σ' ένα δρόμο αδειανό.
Και νιώθω τόσο απέραντα φτωχός
στην πιο ωραία αχτίδα του φωτός.

Όλη η ζωή, οι μέρες που περνάς
τα σύννεφα κοιτάς, κι ο χρόνος φεύγει.
Όπως και αυτός που έπεσε στη γη
ήρθε ένα πρωί και έγινε σκόνη.

H νόσος των πτηνών και των ... ανθρώπων...

Γίνεται πανικός με τον ιό στην πτηνοτροφία,κοινώς στα κοτόπουλα και στις κότες...τέρμα λοιπόν για λίγο το λεμονάτο,το ¨της σχάρας¨,το αλακρεμ και η σαλάτα του σεφ...Ωραίααα..από τη νόσο των πτηνών,βρήκαμε πως θα γλυτώσουμε...από την νόσο των ανθρώπων όμως πως θα ξεφύγουμεε???

θα μου πεις(και θα έχεις και δίκαιο) τόσο καιρό έχουμε νεότερα?όχιι...ο ιός εξαπλώνεται και δυστυχώς μεταλλάσσεται.Οι περισσότεροι άνθρωποι μία είναι έτσι μία αλλιώς..η αρρώστια φαίνεται πως τους χτυπά παντού...χμμ...διπρόσωπος χαρακτηρίζεται κάποιος με αυτα τα στοιχεία νομίζω...ααχχχ...πώς θα τα καταφέρουμε λοιπόν εε??πως θα καταπολεμήσουμε την τρέλα αυτή των ατόμων άλλα να λένε και άλλα να κάνουν..?άλλα να λένε και άλλα να εννοούν??

το σιχάθηκα αυτό ειλικρινά..μιζεριάζω με την υποκρισία και την ψευτιά..παίρνω αγκαλιά το αληθινό,ζω ΜΟΝΟ μαζί του και πάω να φτιάξω ένα κοτόπουλο φιλέτο...δε νομίζω να πάθω κάτι χειρότερο από τις ηλίθιες σκέψεις κάποιων...

Γιατί η ζωή έτσι είναι ωραία....

βάζω το with or without you να παίζει και στα καπάκια το you and i από scorpions...θα αρχίσω να γράφω ίσως πάλι χωρις νόημα...όμως θα το κάνω γιατί...γιατί είμαι καλά...νιώθω ότι όλα εδώ είναι καλά...διάβασμα,παρέες τραγούδια...τα πάντα...κάθομαι 6 το πρωί μπροστά απο το πισι και όμως χαμογελάω....κι ας διάβαζα χαξλεϊ,κι ας μη καταλάβαινα πολλά...κι ας μου λείπουν οι δικοί μου...τα αδέρφια μου...οι φίλες μου....εκείνος...

μου λείπεις ναι... κάθομαι και ψάχνω ατελείωτες ώρες τα τραγούδια που σάρεσαν που ακούγαμε παρέα ή που έβαζες στην εκπομπή σου για να νιώσω έστω και για λίγο ότι είσαι εδώ και δεν έχεις φύγει..ξέρεις πια δεν αφήνω τον εαυτό μου να πέφτει όπως παλιά στη θύμησή σου..ξέρεις...τώρα πια είμαι σίγουρη ότι σε ότι κι αν κάνω είσαι μαζί μου...γιαυτό δε φοβάμαι...με βοήθησες να πάρω την απόφαση για τη θεσσαλονίκη...και βλεπεις τώρα??
ήταν η καλύτερη απόφαση..η πιο σωστή... ήταν για το καλό μου...και ήσουν εσύ αυτός που έστω κι από εκεί με βοήθησες να την πάρω...
μααααγαπαας...και το νιώθω..και αυτό με κάνει δυνατή..αλήθεια...θα πάνε όλα καλά..έτσι δεν είναι?? όλα θα πανε...έτσι...:)
ακούω το σακολουθώ....μη μαφήνεις μόνη θα χαθώ....το έκανες και όμως δε χάθηκα...το παλεύω μακούς..? μένω εδώ πίσω και το παλεύω..και θα τα καταφέρω...γιατί πρέπει και γιατί έτσι μόνο θα έχουν όλα νόημα....

η ώρα περνάει και όλο και περισσότερο θέλω να κάνω τα λόγια και τα συναισθήματα μου ποτάμι,να κυλήσουν να φύγουν απο μέσα μου,να ξελαφρώσω...προχωράω στο δρόμο και κοιτάζω γύρω μου τόσους πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και αποζητάω να χάνομαι στο πλήθος..να περπατάω ατελείωτα και να κάνω σκέψεις..να μιλάω...να ψάχνω,να βρίσκω,να κρατώ,να απορρίπτω...να σβήνω,να ζωγραφίζω,να αποτυπώνω...να αποκτώ ψυχή,νόημα,αγάπη,ζωή.....

η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία...όταν εσύ παρόλο που έφυγες,είσαι μέσα μου...όταν οι δικοί μου παρόλο που βρίσκονται 486χλμ μακρυά είναι δίπλα μου...όταν ό έρωτας παρόλο που δεν έχει έρθει κάνει όλο και πιο αισθητή την παρουσία του...όταν οι φίλες μου παρόλο που ζούν αλλού,συνεχίζουν ναμε καταλαβαίνουν με μια ματιά,ένα βλέμμα...όταν κοιτάωγύρω και βλέπω ληθινούς ανθρώπους...μα πάνω απ'όλα όταν κάνω τη σκέψη και την κρατώ την ελπίδα ότι δεν είμαι η μόνη στον κόσμο που σκέφτομαι αυτά τα πράγματα αυτό το δευτερόλεπτο............
η ζωή είναι ωραία....

χωρίς νόημαα.......

είχα πολύ καιρό να γράψω εδώ...οι μέρες περνούν πολύ πολύ γρήγορα και η αλήθεια είναι πως,είναι γεμάτες με πολλά πράγματα αλλά ταυτόχρονα είναι και απίστευτα κενές..άδειες,πως αλλιώς να το πω...το απόγευμα θα πάω να βγάλω το εισιτήριο για τη θεσσαλονίκη..να γυρίσω πίσω...παρόλο που εδώ είμαι με τους ανθρώπους μου,στο μέρος που μεγάλωσα και έγινα ότι είμαι,νιώθω πως μου λείπουν τόσα πολλά...

είναι περίεργο αλλά θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ ειλικρινά...ξέρω πως δεν είναι λογικό οτι το λέω αλλά θέλω επιτέλους να νιώσω πλημμυρισμένη από αληθινά συναισθήματα...δεν αναφερόμαι μόνο στον έρωτα....αναφέρομαι σε οτιδήποτε μπορεί να κάνει ευτυχισμένη και ζωντανή τη ψυχή μου,σε οτιδήποτε που μπορεί να μου δωσει φτερά να πετάξω και να νιώσω έστω και για μια στιγμή ικανή να κάνω τα πάντα...

βαρέθηκα να αφήνομαι στο μυαλό και περισσότερο στα λόγια του κάθε ηλίθιου,που για να δείξει ότι είναι καλά καταστρέφει και ισοπεδώνει τον άλλον...βαρέθηκα να ζω μεσα στην υποκρισία και την κακία του κόσμου...υποτίθεται πως για πολλούς αυτές είναι μέρες αγάπης(για μένα όλες οι μέρεσ έτσι πρέπει να θεωρούνται)και μονάχα αγάπη δε προβάλλουν τα λόγια τους και πολύ περισσότερο οι πράξεις τους...ο κόσμος τελικά είναι άπληστος..όλοι τρέχουν για να αποκτήσουν υλικά αγαθά(ναι μπορεί να μαι κι εγώ έτσι δυστυχώς),αλλά κανείς δε σκέφτεται πόσο πιο χρήσιμη είναι η αγάπη,η φιλία η τρυφερότητα,η ευσπλαχνία...

νιώθω απογοητευμένη που ζώ σε έναν τέτοιο κόσμο...συνεπώς νιωθω απογοητευμένη συχνα και από τον ίδιο μου τον εαυτο...δε μαρέσειι όοολο αυτό και πολυ περισσότερο δεν μαρέσει το ότι δεν έχω τη δύναμη/το θάρρος/το θράσσος ή χειρότερα την ισχυρή θέληση να το αλλάξω...νιώθω ότι είμαι δειλή μερικές φορές και αυτόμε σκοτώνει γιατι ξέρω πως έτσι δεν θα τη βγαλω καθαρή,δε θα επιβιώσω/δε θα ζήσω έτσι όπως θέλω και πρέπει μέσα στη ζούγκλα αυτήη...

θα κλείσω εδώ γιατί θα αρχίσω να γράφω κι άλλα που όντως δεν θα έχουν νόημα...απλά για το τέλος αφήνω μια ευχή που συνηθίζω να κάνω και να σκέφτομαι....

όλα να πάνε καλα........... κι όλα τα όνειρα να γίνουν οι πιο αληθινές αλήθειες...

πριν κοιμηθώ..έχω να σου πώ...

ότι :
σε σκέφτομαι συνέχεια,σε μεγάλες ή μικρές στιγμές μου..στα πάντα βρίσκεσαι κι εσύ και θα βρίσκεσαι για πάντα...
για ακόμη μια φορά,θα αλλαζω χρόνο χωρις την παρουσία σου,χωρις το άγγιγμα σου..τη μορφή σου..κάτι που με πονά και με πληγώνει..
παρόλες τις βλακείες μου,θυμάμαι καλά όσα με έμαθες,και περισσότερο όσα ήθελες να μου μάθεις και δεν πρόλαβες...
ελπίζω και θα συνεχίζω να ελπίζω πως θα σε ξαναδώ και αγκαλιά θα τραγουδάμε,θα κλαίμε και θα πονάμε..
μακρυά σου όλα είναι διαφορετικά,μα πως θα κάνω τα πάντα να σε νιώσω κοντά μου,για να μηνιώσουν οι άλλοι τον πόνο που κρύβει μέσα μου η απώλεια σου...
.....σαγαπώ και θα σαγαπώ για πάντα..θα σαι δίπλα μου εξάλλου με κάθε τρόπο...

θα θελα να σου πώ ότι θα μαι δυνατή και ότι όλα θα πάνε καλά..θα προσπαθήσω να παλέψω ώστε φέτος να μη κυλήσουν πολλά δάκρυα λύπης..μα δάκρυα χαράς και ευτυχίας..

τέλος έχω να σου πώ ότι απο τη στιγμή που έφυγες,ένας χώρος μέσα μου έχει μείνει κενός...δεν τον καλύπτω με κανέναν άλλον γιατι...το ξέρουμε και οι δύο..θα ξανέρθεις...θα σε ξαναδώ...θα καλύψεις ξανά τη ψυχή μου...

καληνύχτα σου..εκεί ψηλά...

ψιθυριστά....ψιθυριστά....

κι επειδή ειναι σημειωματάριο μου,παίξε και ξαναπαίξε τραγουδάκι... να δούμε πότε θα πάψεις να μου αναστατώνεις κ να πλημμυρίζεις τη ψυχή μου.....


I've been alone with you inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips a thousand times
I sometimes see you pass outside my door
Hello, is it me you're looking for?
I can see it in your eyes,I can see it in your smile
You're all I've ever wanted, (and) my arms are open wide

'Cause you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much, I love you ...

I long to see the sunlight in your hair
And tell you time and time again how much I care
Sometimes I feel my heart will overflow
Hello, I've just got to let you know

'Cause I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely, or is someone loving you?
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue,But let me start by saying, I love you ...

Hello, is it me you're looking for?
'Cause I wonder where you are
And I wonder what you do
Are you somewhere feeling lonely or is someone loving you?
Tell me how to win your heart
For I haven't got a clue
But let me start by saying ... I love you

........

η παραμικρή λέξη,το κάθε δάκρυ που πέφτει ανήκει στο όνειρο που έρχεται...
γεννήθηκε μεσα από ένα τραγούδι,μια ερμηνεία που άγγιξε τη ψυχή μου και την πλημμύρισε χιλιάδες συναισθήματα...κι όμως γεννήθηκε έτσι..με αυτόν τον τρόπο...και ας μην έχει κανέναν στην επόμενη πλευρά..κι ας απευθύνεται στο άγνωστο,στο μοναδικό,στο υπέροχο..ξέρω ότι απευθύνεται,όπως επίσης ξέρω ότι κάποτε θα έρθει... αυτό να θυμάσαι και εσύ...γιατί θα έρθει και όλα τότε θα είναι ονειρικά...θα έχεις βρει πραγματικά αυτό που αναζητούσες μανιωδώς στη φαντασία σου,στις σκέψεις πριν τα μάτια σου κλείσουν για να υποδεχτούν το μορφέα...τότε θα ναι που η καρδιά σου θα χτυπάει για να κάνεις πραγματα όχι για εσένα αλλά και για τους δύο...θα χαμογελάς κι ας μην είσαι καλά,μόνο και μόνο γιατι ποθείς να βλέπεις να ζωγραφίζεται το χαμόγελο στο δικό του πρόσωπο..τοτε θα ναι που εσύ θα προσφέρεις απλόχερα τον κόσμο σου στον άλλον και δε θα φοβάσαι με ποιον τρόπο εκείνος θα τον αγγίξει ή θα τον νιώσει...τότε είναι που στα σίγουρα θα έχεις συναντήσει το όνειρο...αυτό θα είναι... όταν θα δακρύζετε και οι δύο επειδή μπορείτε και μιλάτε ενώ τα χείλη σας δεν κουνιούνται...
αυτό ειναι το απόλυτο..το μοναδικό...και θα έρθει....

Is it me you are looking for.....?

τι ήταν κι αυτό το χθεσινό..είδα φίλους πολλούς και καλούς..φίλους που χα μέρες,μήνες ακόμα και χρόνια να δώ...κέρδισα ένα ατελείωτο ταξίδι μα έχασα εσένα... σε βρήκα είναι η αλήθεια..σε βρήκα μεσα σε στίχους και μουσικές..ο αλκίνοος για μια στιγμή χθες ήταν συγκλονιστικός..και κυριολεκτώ..τα μάτια βούρκωσαν ενώ εκείνος στεκόταν στη σκηνή και αναζητούσε αυτη που ποθει..I've been alone with you inside my mind And in my dreams I've kissed your lips a thousand times..I sometimes see you pass outside my door..Hello, is it me you're looking for? I can see it in your eyes,I can see it in your smile..You're all I've ever wanted, (and) my arms are open wide.'Cause you know just what to say..And you know just what to do..And I want to tell you so much, I love you ... I long to see the sunlight in your hair And tell you time and time again how much I care..Sometimes I feel my heart will overflow Hello, I've just got to let you know 'Cause I wonder where you are,And I wonder what you do Are you somewhere feeling lonely, or is someone loving you? Tell me how to win your heart For I haven't got a clue ,But let me start by saying, I love you ...
κάπως έτσι σε ψάχνω κι εγώ..και θα συνεχίσω να το κάνω...



η χθεσινη βραδια αν και στην αρχη με τρομαξε,κυλησε πολυ ομορφα...ενδιαφερουσες παρουσιες που ομως πρεπει να τις ψαξω...θα το κανω φυσικα...:)

απλά ας ψιθυρίσω μια μικρούλα λέξη....

σιωπή

βάλε στα όνειρα φτερά..

απλά όλα θα πάνε καλά...
όλα θα είναι καλά..

κάνω μια μικρή ευχή-προσευχή πριν κοιμηθώ...

όλα θα πάνε καλά
όλα θα είναι κάλά..

κλείνω τα μάτια ... θα ρθω έτσι να σε βρώ...

να ξημερώσει μια νέα μέρα.. μια γεμάτη μέρα.....αληθινή.....

μα εσύ κάτι έχεις...

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα γυαλιά, κόκκινα μαλλιά
Μέσα στο ημίφως, τσιγάρο αναμμένο
κι εγώ όπως πάντα εδώ περιμένω

Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα, από οικεία και ξένα
Να να να να να, να να να

Μέσα στο ημίφως ως συνήθως
ταρταρούγα καρδιά, κόκκινα φιλιά
Μέσα στο ημίφως τσιγάρο σβησμένο
κι εγώ όπως πάντα κορμί διψασμένο

Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα, από οικεία και ξένα
Να να να να να, να να να

γιατί έχω κολλήσει με δύο τραγούδια?... γιατί ένα τραγούδι έχει τόση δύναμη ώστε να αλλάζει με τη μία όλον μου τον (εσωτερικό) κόσμο..?θέλω και το αφήνω μάλλον..όμως πως να αντισταθώ στην ένταση της χροιάς,της μουσικής και των στίχων, που με μιας διεγείρουν όλη την ένταση της δικής μου ψυχής... δακρύζω στο άκουσμα τους τελευταία,όλο και πιο συχνά...
αναρωτιέμαι άν όλα αυτά είναι φυσιολογικά..

να πάρει,θα ήθελα τον αδερφό μου τώρα..να του ρίξω μπουνιέεες..μου έχει λείψειι..να τον δουλέψω,να τον τσαντίσω,να του σπάσω τα νεύρα βρε αδερφέε..να αρχίσει κι αυτός να με τσιμπάει,μα μετά να με πάρει αγκαλιά και εγώ να κλάψω εκει μέσαα...

*όταν το δεις αυτό μη τολμήσεις να με πάρεις τηλέφωνο..θα γελοιοποιήσω την κατάσταση..απλά το έγραψα γιατι θέλω να με αισθάνεσαι,να μη χάνεις επεισόδια που είμαι μακρυά..παρόλα τα παραπάνω είμαι καλάα..είμαι ευτυχισμένη..σαγαπάααω....

το winamp συνεχίζει να παίζει τα δύο αυτά τραγούδια..άντε να προσθέσω ένα ακόμα..είμαι καλύτερα..:)όλα θα πάνε καλά..
...και το δάκρυ χρειάζεται πολλές φορές...

προσοχή-προσοχήηηη :Ρ

Η αλήθεια είναι πως δε μπόρεσα να φτιάξω μια τόσο επιτυχημένη πρόσκληση όπως ο σοτρεκ,αλλά δε πειράζει..:Ρ

κι εγω με τη σειρα μου,ταπεινά,ταπεινά σας προσκαλώ σ'ενα όνειρο που χτίστηκε στα βόρεια..μια ιδέα που πήρε σάρκα και οστά και που θα βοηθά,τουλάχιστον εμένα/εμάς, να εκφραζόμαστε πιό αυθόρμητα και να βάζουμε στη ζωή μας σε μεγαλύτερο βαθμό το χιούμορ,τη φιλία και την αγάπη...

τα άτσαλα νιάτα σας περιμένουν στο νέο τους σπίτι..:)

*link θα βρειτε παρακάτω.. δεν έχω εφε εγώω...:ΡΡ

αγία νοσταλγία,φιλώ την εικόνα σου...

Πίσω απ’το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο τανγκό
Και μήτε στ’όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ’ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
Άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
Άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

μπορεί για τον κόσμο που ζω να είσαι άλλος,μα για τον κόσμο που αγαπώ/ποθώ είσαι αυτός....

μετά από πολύ πολύ καιρό....

ένα αγαπημένο τραγούδι ξεκινά....σου γράφω πάλι από ανάγκη....ναι μόνο ανάγκη μπορώ να το αποκαλέσω όλο αυτό...
το στόμα μου κλείνει,κλειδώνει συχνά,όταν είναι να αρχίσει να μιλά για πράγματα με ουσία..αυτό γίνεται συνήθως όταν αρχίσει να βγάζει προς τα έξω συναισθήματα κι αισθήματα..όσο κι αν το θέλω δεν βγαίνουν...έτσι σταματώ να μιλώ και δίνω τη θέση μου στο παρακάτω τραγούδι... σου αφήνομαι...


Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή
Χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δεν μιλάς
Κι ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθια

Σημάδια που αρχίζουν, σαν γιορτινές παρέες
Και πως σαν μεγαλώνουμε φαντάζουνε κεραίες
Με δένουνε ξανά, και βάζουν στα όνειρα μου φωτιά εκεί βαθιά
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά
Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δεν μιλάς
Κι ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δεν μιλάς
Κι ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά

αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο...

υπήρξαν μέρες ατελείωτες που αναζητούσα αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή...ήθελα τόσο πολύ να ξεδιπλώσω τις σκέψεις και τα όνειρα μου..το σπίτι όντως γέμισε χαρτιά από σκέψεις,όνειρα,ελπίδες...τόσο γεμάτη και ακόμα πιο πολύ είναι και η καρδιά μου εδώ πάνω..
δεν το κρύβω πια ότι στην αρχή φοβόμουν να τολμήσω...όμως τώρα πια με βεβαιότητα μπορώ να πώ,να ανοίξω δηλαδή το παράθυρο και να φωνάξω δυνατάα πως για πρώτη φορά νιώθω τόσο ζωντανή.δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει...

η αγάπη,τα όνειρα και η ελπίδα...3 σημαντικά κομμάτια που στην ιδέα τους,παλεύω να ζήσω τη κάθε στιγμή,το κάθε λεπτο..για κάποιους οι τρεις αυτές λεξούλες ίσως να φαίνονται ασήμαντες,αλλα πίστεψε με δεν έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους εδώ...ευτυχως...μάλλον αυτό είναι που με κάνει ευτυχισμένη...γεμάτη...

είναι πολύ όμορφο να βλέπεις να πραγματοποιούνται τα όνειρα σου...και αν όχι αυτα καθεαυτα,να βλέπεις να πλησιάζεις στην άκρη του ονείρου σου,να στέκεις,να χαμογελάς και να νιώθεις ικανοποίηση,πληρότητα και αγάπη...

προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά και είναι ακατόρθωτο..συνέχεια ξεπηδά από μέσα μου η λέξη ελπίδα και μου αλλάζει τις σκέψεις και αυτά που θέλω να γράψω...
θα ακολουθήσω λοιπόν για μια ακόμη φορά τον αυθορμητισμο μου...
ελπίδα...μια λέξη κρύβει αστείρευτη δύναμη μέσα στα 6 της γράμματα.....μια δύναμη που γίνεται αυτόματα συνοδοιπόρος στη ζωή και αυτό γιατί στα σίγουρα δεν υπάρχει κανένα μα κανένα νόημα σε αυτά που κάνουμε, εαν δεν πιστεύουμε και δεν ελπίζουμε για το καλύτερο,που πιστεψέ με δεν είναι καθόλου μακρινό ή ουτοπικό..

αν δεν είχα μέσα μου αυτή την ελπίδα σίγουρα όλα θα ήταν διαφορετικά...σ'ευχαριστώ..

εις το επανιδειν από τη δευτέρα,από το δικό μου pc πιά...βλέπετε εδώ όλα είναι αλλιώς..μέχρι και ο κύριος οτε μας παίρνει τηλέφωνο....:)

**κι εγώ θα στέκω απέναντι σου και θα σε κοιτάζω...

αααααααααααααααα και ένα σημαντικό νέοο.... πήρα ποδήλατοοο....:):):):):):)